Η προκυμαία Σεν-Μισέλ και η Παναγία των Παρισίων

Στο γύρισμα του 20ού αιώνα, ο Μαξιμιλιέν Λους, καθοριστική μορφή του κινήματος του νεοϊμπρεσιονισμού μεταξύ 1887 και 1897, χρησιμοποίησε για τελευταία φορά την τεχνική του ντιβιζιονισμού–μικρές, διακριτές πινελιές χρώματος–σε μια ομάδα δέκα περίπου πινάκων που απεικονίζουν την Παναγία των Παρισίων, από το ανάχωμα της Προκυμαίας του Σεν-Μισέλ.

Στο επίκεντρο της σύνθεσης, ο καθεδρικός ναός υψώνεται μεγαλοπρεπώς, λαμπερός σε μια παλέτα θερμών αποχρώσεων–κυρίως πορτοκαλί, ροζ και κόκκινων–σε αντίθεση με ψυχρές γαλαζωπές σκιές που αποδίδονται με λεπτές, επάλληλες πινελιές. Αντίθετα, το ανάχωμα και η γέφυρα κάτω από αυτό βρίσκονται υπό σκιά, ζωγραφισμένα με πλατύτερη, πιο εκφραστική πινελιά σε τόνους του σιέλ, του τιρκουάζ και του μωβ ροζ.

Ο Λους αποτυπώνει τον ρυθμό της καθημερινής ζωής κατά μήκος του αναχώματος: αστοί περαστικοί, υπηρέτριες με καλάθια γεμάτα φρούτα και λαχανικά, μια γιαγιά που κρατα ένα παιδί από το χέρι και ένας μαθητευόμενος φούρναρης που ισορροπεί ένα καλάθι στο κεφάλι του. Βλέπουμε τους πάγκους των παλαιοβιβλιοπωλών, μια σκιερή άμαξα, ένα ομνίμπους και ένα χειροκίνητο κάρο που το σέρνει ένας άντρας με μανίκια και γιλέκο–ένα ζωντανό στιγμιότυπο της καθημερινής δραστηριότητας της πόλης. Και προεδρεύοντας πάνω από αυτή τη φευγαλέα φασαρία, ο καθεδρικός ναός στέκεται σταθερός, σύμβολο μονιμότητας.

Καλή και ήρεμη Πέμπτη σε όλα! Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για την τεχνική του Λους, εγγράψου στο διαδικτυακό μάθημα Μετιμπρεσσιονισμός 101 :)

ΥΓ. Για αιώνες, το Παρίσι αποτελούσε έμπνευση για γενιές καλλιτέχνιδων. Περιηγήσου στα παρισινά τοπόσημα σε 10 πίνακες!