Ο Άντολφ Μέντσελ ήταν Γερμανός ρεαλιστής καλλιτέχνης, γνωστός για τα σχέδια, τα χαρακτικά και τους πίνακές του. Μαζί με τον Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ, θεωρείται ένας από τους δύο πιο σημαντικούς Γερμανούς ζωγράφους του 19ου αιώνα και ήταν ο πιο επιτυχημένος καλλιτέχνης της εποχής του στη Γερμανία.
Μεταξύ των πρώτων και πιο διάσημων παραδειγμάτων της ζωγραφικής αυθορμητικότητας του νεαρού Μέντσελ είναι ο πίνακας που παρουσιάζουμε σήμερα. Σε αντίθεση με τα προσεκτικά λεπτομερή εσωτερικά του Μπιντερμάιερ της εποχής, αυτό το έργο δεν προσφέρει καμία σαφή αίσθηση χωρικού προσανατολισμού. Τα δύο τρίτα του καμβά παραμένουν εντυπωσιακά κενά, ενώ τα μόνα καθορισμένα στοιχεία εμφανίζονται στον καθρέφτη: ένα μέτριο μικροαστικό απόθεμα, ακατάστατο και καθόλου φιλόξενο. Μεγάλο μέρος της επιφάνειας φαίνεται «ημιτελές», αλλά αυτή η σκόπιμη ανοιχτότητα επιτρέπει στο ίδιο το χρώμα–και όχι στα αντικείμενα που απεικονίζει–να επιβάλλει τη δική του ζωτικότητα.
Το πραγματικό θέμα του πίνακα είναι άυλο. Αυτό που κυριαρχεί είναι η πλημμύρα του φωτός που εισέρχεται στο δωμάτιο, συνοδευόμενη από μια ριπή ανέμου που φουσκώνει τις λεπτές λευκές κουρτίνες προς τα μέσα. Πέρα από αυτό, ο έξω κόσμος παραμένει ακαθόριστος. Ο Μέντσελ απομακρύνεται επίσης από την αυστηρή γραμμική προοπτική: οι ασυνέπειες στην χωρική κατασκευή κάνουν το δάπεδο να φαίνεται να κλίνει προς τον θεατή, υποδηλώνοντας όχι ένα μόνο σταθερό σημείο θέασης, αλλά αλληλεπικαλυπτόμενες στιγμές αντίληψης.
ΥΓ. Το φως του ήλιου αποτελεί πηγή έμπνευσης για τους καλλιτέχνες εδώ και αιώνες. Ακολουθεί μια συλλογή από τους αγαπημένους μας πίνακες με θέμα τη χρυσή ώρα!