Τζέιμς Άμποτ Μακνίλ Γουίστλερ

Ο Τζέιμς Άμποτ Μακνίλ Γουίστλερ ήταν Αμερικάνος καλλιτέχνης, ενεργός κατά την διάρκεια της Αμερικανικής Επίχρυσης Εποχής και έμενε κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ήταν αντίθετος με την συναισθηματική και ηθική νύξη στις ζωγραφιές και ήταν εξέχων υποστηρικτής της ιδεολογίας "τέχνη, για όνομα της τέχνης". Η περίφημη υπογραφή του για τις ζωγραφιές του είχε το σχήμα μιας στημένης πεταλούδας που είχε ένα μακρύ κεντρί αντί για ουρά. Το σύμβολο ήταν εύστοχο, γιατί συνδύαζε και τις δύο πλευρές της προσωπικότητας του-η τέχνη του χαρακτηριζόταν από μία απαλή λεπτότητα, ενώ η δημόσια παρουσία του ήταν επιθετική. Παραλληλίζοντας την ζωγραφική με την μουσική, ο Γουίστλερ ονόμαζε πολλές από τις ζωγραφιές του "συνθέσεις", "αρμονίες" και "νυκτωδίες", δίνοντας έμφαση στην προτεραιότητα της τονικής αρμονίας. Η πιο διάσημη ζωγραφιά του είναι το "Σύνθεση σε γκρι και μαύρο Νο. 1" (1871), κοινώς γνωστό και ως "Η μαμά του Γουίστλερ", το σεβαστό και που συχνά κοροϊδευόταν πορτρέτο της μητρότητας. Ο Γουίστλερ συχνά επηρέαζε τον κόσμο της τέχνης και την ευρύτερη κουλτούρα της εποχής του με τις καλλιτεχνικές θεωρίες του και τις φιλίες του με εξέχοντες καλλιτέχνες και συγγραφείς. Ο Γουίστλερ επηρεαζόταν από, και περιελάμβανε πολλές πηγές στην τέχνη του, συμπεριλαμαβανομένων και της δουλειάς του Ρεμπράντ, του Βελασκουέζ, της Ιαπωνέζικης τέχνης και των γλυπτών της αρχαίας Ελλάδας για να εξελίξει το δικό του αρκετά ισχυρό και ξεχωριστό στυλ. Ήταν επιδέξιος σε πολλά μέσα, έχοντας κάνει περισσότερες από 500 ζωγραφιές, καθώς και γκραβούρες, παστέλ, νερομπογιές, ζωγραφιές και λιθογραφίες. Ο Γουίστλερ ήταν ένας αρχηγός του Αισθητικού Κινήματος, προωθώντας, γράφοντας και κάνοντας ομιλίες για την φιλοσοφία του "τέχνη, για όνομα της τέχνης". Με τους μαθητές του, υποστήριξε απλά σχέδια, οικονομία των μέσων, την αποφυγή της παραχρησιμοποιημένης τεχνικής και της τονικής αρμονίας του τελικού αποτελέσματος. Ο Γουίστλερ έχει υπάρξει το θέμα πολλών μεγάλων εκθέσεων σε μουσεία, ερευνών και δημοσιεύσεων. Όπως και οι Ιμπρεσιονιστές, χρησιμοποιούσε την φύση ως πηγή τέχνης. Ο Γουίστλερ επέμενε ότι ήταν υποχρέωση του καλλιτέχνη να ερμνεύει ό,τι βλέπει, να μην είναι σκλάβος της πραγματικότητας και να "φέρνει στην επιφάνεια από το χάος πανέμορφη αρμονία".