Egon Schiele
اولین بار که دربارهٔ «شیله» شنیدم و آثارش را دیدم، ۲۰ سال پیش بود. از آن زمان، چون یکی از هنرمندان محبوبم است، احتمالاً صدها اثرش را دیدهام و هنوز هم بعد از ۲۰ سال میتوانم اثری تازه پیدا کنم که نفسم را بند بیاورد، مثل همین طراحی! ۱۱۶ سال پیش اجرا شده، اما آنقدر جسور و مدرن به نظر میرسد. این اثر زمانی خلق شد که شیله فقط ۱۹ سال داشت و دانشجوی آکادمی هنرهای زیبای وین بود. چقدر پخته است!
این طراحی، مرد و زنی را در آغوشی نزدیک و صمیمی نشان میدهد که همزمان هم لطیف است و هم پرتنش. فیگورها از نظر عاطفی در هم تنیدهاند، اما هرکدام حال و هوای تنهایی خود را نیز دارند. چهرهها حالتپردازی شدهاند، حالاتشان مبهم است و بدنها با خطی عصبی و جستجوگر ترسیم شدهاند. هیچ ایدهآلسازیای وجود ندارد: آسیبپذیری جسم و ناپایداری ارتباط انسانی عریان به نمایش گذاشته شده است. مرد—که اغلب او را بازنمایی خودِ شیله میدانند—زن را در ژستی در آغوش گرفته که هم محافظتکننده است، هم مالکانه، و شاید حتی ناامیدانه.
با اینکه از استادش، گوستاو کلیمت، و ویژگیهای تزئینی مکتب «انشعاب وین» تأثیر گرفته، «زوج» شبیه آثار «انشعاب وین» نیست. در اینجا، نقشمایههای غنی و رنگآمیزی تزئینی جای خود را به استفاده شخصیتر و بیانیتر از فرم و فضا دادهاند. پسزمینه تقریباً خالی است و توجه را کاملاً به بار احساسی میان دو فیگور معطوف میکند.
عاشقشم!
پ.ن: اگر مجذوب شدت احساسات خام شیله و کاوش صمیمانهاش در فرم انسانی هستید، مجموعهٔ «۵۰ کارتپستال برهنگی در هنر» را از دست ندهید—مجموعهای برگزیده که زیبایی و آسیبپذیری بدن انسان را در طول تاریخ هنر جشن میگیرد.
پ.پ.ن: شیله یکی از بحثبرانگیزترین و مشهورترین هنرمندان در آغاز قرن بیستم بود. دنیای پرهیاهو و رسواییبرانگیز هنر شیله را کشف کنید.