گورستانی زیر نور مهتاب با جغد

در سال ۱۸۳۴م. کاسپار داوید فریدریش این طراحی را به پییر-ژان داوید دَنگِرس، مجسمه‌ساز فرانسوی، هدیه داد. این تاریخ نشان می‌دهد که هنرمند تا آن زمان، بار دیگر از مرکب قهوه‌ای و شست‌شو‌ی جوهر به عنوان روش اصلی خود استفاده می‌کرده. فریدریش نخستین بار بین سال‌های ۱۸۰۳ تا ۱۸۰۷ با این تکنیک شناخته شد، اما در دههٔ ۱۸۱۰ تقریباً آن را کنار گذاشت و برای آثار نهایی به آبرنگ روی آورد. بازگشت او به روش تک‌رنگ هم‌زمان بود با علاقه‌‌ی تازه‌ی او به صحنه‌هایی در فضای زیر نور ماه. بسیاری از آن آثار، مثل این اثر، در گورستان‌ها نقش بسته‌اند.

جغد تنها، همان نماد دیرین مرگ، روی بیل گورکن نشسته است. نکته قابل توجه اینکه فریدریش دروازهٔ قبرستان و هر نشانه‌ای از معماری محیط اطراف را حذف کرده، و صحنه را از هر مکانی جدا ساخته. هیچ راه خروجی دیده نمی‌شود و تنها "راه خروج"، خروجی معنوی است، یعنی عروج روح.

داوید دَنگِرس که در سال ۱۸۳۴م. به آلمان سفر می‌کرد، در درسدن به دنبال فریدریش گشت و بعدها مدالیونی برنزی با تصویر او ساخت. داوید در یادداشت‌هایش این طراحی را با جزئیات شرح داده، حتی لکهٔ مرکب سمت چپ را هم یادداشت کرده. وقتی از فریدریش خواسته شد تا اثر را امضا کند، ناخواسته مرکبی روی کاغذ ریخت؛ آن‌قدر ناراحت شد که می‌خواست طراحی را نابود کند، تا وقتی که دَنگِرس به او اطمینان داد که آن لکه می‌تواند به جای یک پرنده به نظر بیاید و این هنرمند هم لبخند می‌زند "با همان حالت کودکانه‌ای که فقط در میان مردان شاخص آلمان می‌توان یافت."

پ.ن: اگر از کار ما لذت می‌برید، پس لطفا تقویم دیواری و رومیزی ۲۰۲۶ دیلی آرت را ببینید، پر از آثار هنری شگفت‌انگیز! :)

پ.ن۲: ۹ حقیقت دربارهٔ کاسپار داوید فریدریش، مشهورترین نقاش رمانتیک که باید آنها را بدانید را از همینجا بخوانید.