«زیر آسمان آبی، لکههای نارنجی، زرد و قرمز گلها درخشش شگفتانگیزی پیدا میکنند… در این هوای صاف، چیزی شادتر و عاشقانهتر از شمال وجود دارد.» ونسان ونگوگ در تابستان ۱۸۸۸ م. چنین جملاتی را از آرل برای برادرش، تئو ونگوگ، نوشت. او در همان نامه از دو مطالعهی نقاشیشده و یک طراحی از باغی در نزدیکی شهر نیز یاد کرد.
ون گوگ در اوایل همان سال، پس از شنیدن خبر مرگ ناگهانی استاد پیشینش، آنتون ماوه، به دوران اقامتش در لاهه فکر میکرد. ماوه او را تشویق کرده بود که مستقیماً از طبیعت کار کند، درسی که ونگوگ در جنوب فرانسه نیز همچنان دنبال کرد. او در آرل شیفتهی نور و رنگهای قوی چشماندازهای منطقهی پرووانس شد. اما در آثاری مانند این نقاشی، آن مشاهدات را به چیزی بسیار دورتر از واقعگراییِ مهارشدهی مکتب لاهه تبدیل کرد و با استفاده از رنگ و ضربهقلم، تجربهای بسیار زندهتر و احساسیتر از طبیعت را منتقل ساخت.
امروز نخستین روز تابستان در نیمکرهی شمالی است. برای همهی کسانی که آن را جشن میگیرند، تابستان خوشی را آرزو میکنیم! :)
پ.ن. با مجموعه ۵۰ کارتپستال چشماندازها از نماهای فضایی بیشتری الهام بگیرید؛ آثاری که همان شدت نور و احساس دورهی آرلِ ونگوگ را بازتاب میدهند! :)