Claude Monet
در آوریل و مهِ سال ۱۸۷۴ م.، مونه و گروهی از دوستان هنرمندش برای نخستین بار آثار خود را که از سوی سالن رسمی پاریس پذیرفته نشده بودند، بهطور مستقل به نمایش گذاشتند. محل برگزاری نمایشگاه، چند اتاق متعلق به عکاس مشهور، نادار در بولوار کاپوسین بود. یکی از منتقدان روزنامهها، با اشاره به نقاشی «امپرسیون، طلوع خورشید» اثر مونه (۱۸۷۲)، با لحنی تمسخرآمیز واژهی «امپرسیونیستها» را ابداع کرد. اما از آنجا که دغدغهی اصلی این هنرمندان ثبت تأثیر بصریِ واقعیت بود، خودشان نیز همین نام را پذیرفتند.
رنوار، مانه و مونه تابستانهای خود را در آرژانتوی، در کنار رود سن، با یکدیگر میگذراندند و هر یک در آنجا سبک هنری خود را تکامل میبخشیدند. از جمله آثاری که مونه در آرژانتوی خلق کرد، همین چمنزار آفتابگرفته با کوههایی مهآلود در دوردست است؛ اثری که در آن همسرش کامی و پسرش ژان، از نظر حضور بصری، تفاوتی با درختان خمشده در باد یا سایههای رنگی روی چمن ندارند. همانگونه که آن منتقد بهدرستی دریافته بود، تنها دغدغهی مونه انتقال یک برداشت بصری بود. سالها بعد، پل سزان به آمبروآز وولار گفت: «مونه فقط یک چشم است، اما، به خدا، چه چشمی!» اثر «تابستان» در دومین نمایشگاه امپرسیونیستها، که در سال ۱۸۷۶ م. در محل نادار برگزار شد، به نمایش درآمد. امیل زولا، نویسندهی فرانسوی، در نقد خود بر این نمایشگاه، این اثر مونه را بهطور ویژه ستود.
این شاهکار را به لطف همکاری گالری ملی قدیم برلین (Alte Nationalgalerie) به نمایش میگذاریم؛ جایی که تا ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۶ میتوانید آن را در نمایشگاه «کاسیرر و نقطهی عطف امپرسیونیسم» ببینید. پل کاسیرر یکی از مهمترین دلالان و حامیان هنر در روزگار خود بود. اگر به برلین سفر کردید، این نمایشگاه را از دست ندهید!
پ.ن. این هم ۱۰ نقاشی از نمایشگاه کاسیرر که حتماً باید ببینید!
پ.ن۲. هنر را به بخشی از جستوجوهای روزانهی خود تبدیل کنید! مجله دیلیآرت را بهعنوان یکی از منابع ترجیحی خود در گوگل اضافه کنید تا هنر والا خودش شما را پیدا کند.