Caspar David Friedrich
Het schilderij De abdij in het eikenbos is een van Caspar David Friedrichs meest beklijvende romantische visies. Het werd geschilderd in Dresden tussen 1809 en 1810 en voor het eerst tentoongesteld in de Pruisische Academie voor Schone Kunsten in 1810, samen met De monnik aan zee. Op verzoek van Friedrich werd De abdij direct onder De monnik opgehangen, waardoor een dialoog ontstond tussen de twee enorme doeken. Na de tentoonstelling kocht koning Frederik Willem III beide werken. Vandaag hangen ze naast elkaar in de Alte Nationalgalerie in Berlijn.
Het schilderij is een voorbeeld van Friedrichs meditatie over vergankelijkheid en eeuwigheid. In het midden staat de ruïne van een gotische abdij, met kapotte lege ramen. Een begrafenisstoet van monniken loopt naar de poort van de ruïne, met een kist die alleen verlicht wordt door twee kaarsen. Op de besneeuwde voorgrond ligt een pas gegraven open graf, omringd door vaag zichtbare kruisen. De kale eiken, het donkere landschap en de koude schemering versterken de sfeer van sterfelijkheid en verval. Toch blijft de natuur verder leven. De abdij brokkelt af, maar de bomen reiken omhoog en hun toppen vangen de laatste stralen van de ondergaande zon. Boven hen rijst een wassende maan op – een symbool van vernieuwing te midden van alle verlies.
PS Je vindt meer van Friedrichs sfeervolle uitzichten in onze set ansichtkaarten met 50 landschappen.
PPS Lees meer over De abdij in het eikenbos in DailyArt Magazine, of maak kennis met 6 soorten romantische griezeligheid in de schilderijen van Caspar David Friedrich!