Edward Burne-Jones
Een prominent lid van de Pre-Raphaelite beweging, die in 1848 in Engeland werd opgericht, werd Sir Edward Burne-Jones in de jaren 1860 een leidende figuur in de opkomst van het estheticisme—een stroming die schoonheid en kunst om de kunst zelf vierde. Deze compositie is daar een prachtig voorbeeld van: een verheven weergave van geïdealiseerde schoonheid, passend binnen de gevoeligheden van de laat-Victoriaanse kunst.
Burne-Jones beperkt het verhalende element tot een minimum en stelt in plaats daarvan poëtische, dromerige figuren op in een lineaire processie die doet denken aan een Griekse fries. Gehuld in pseudoklassieke gewaden roepen de afgebeelde figuren een tijdloze, mythische wereld op. In plaats van de formele stijl van de Renaissance na te bootsen, probeert Burne-Jones de geest ervan te vangen. De invloed van de kunst uit het Quattrocento, en dan vooral het werk van Sandro Botticelli, is duidelijk zichtbaar in de nadruk op decoratieve harmonie en de weemoedige evocatie van een vervlogen tijdperk.
Dit werk werd oorspronkelijk bedacht als illustratie bij The Hill of Venus, een deel van The Earthly Paradise, het epische gedicht van William Morris. Het stuk is geïnspireerd op de middeleeuwse legende van Tannhäuser, een ridder en dichter die de Venusberg ontdekte—de ondergrondse verblijfplaats van Venus—en daar een jaar verbleef in aanbidding van de godin.
PS Wil je leren hoe de Renaissance de kunstgeschiedenis vormgaf? Schrijf je in voor The Art of Renaissance Florence, onze online cursus.
PPS Stap in een dromerige middeleeuwse wereld vol liefde en legendes. Ontdek 5 romantische schilderijen door Burne-Jones.