Wasvrouwen

Omdat het zondag is, gaan we verder met het presenteren van meesterwerken uit de collectie van het Lenbachhaus. Geniet ervan! :)

Drie wasvrouwen worden gebukt onder het zware, zwijgend verrichte werk. De figuur van een meisje rechts suggereert vermoedelijk de overdracht van dit werk van generatie op generatie. De vier bestaan elk in hun eigen wereld; Werefkin laat in het midden of de scène zich afspeelt op het platteland van Litouwen, waar haar familie woonde, of aan de uitlopers van de Beierse Alpen, waar zij vanaf circa 1907 schilderde. De arbeid is in ieder geval overal dezelfde.

Opvallend is het kleurpalet, dat zuivere kleuren combineert met sterk gemengde tinten. De dichteres Else Lasker-Schüler schreef in een herdenkingsgedicht: “Mariannes ziel en haar onstuimige hart spelen graag vreugde en verdriet samen, zoals zij zo vaak melancholie schildert in tjilpende kleuren.”

In 1909, toen Werefkin dit schilderij maakte, had zij al een lange weg afgelegd. Als welgestelde dochter van de Russische aristocratie had zij in de jaren 1880 gestudeerd bij Ilja Repin. Zijn naturalistische voorstellingen van de arme boerenbevolking wekten haar blijvende belangstelling.

Via Repin maakte zij kennis met Alexej von Jawlensky. Gedurende ongeveer tien jaar wijdde zij zich vastberaden aan het stimuleren van zijn artistieke ontwikkeling. Ze verhuisde met hem naar München en nam hem herhaaldelijk mee naar Frankrijk. Haar salon in München werd een centrum van debat over de ‘kunst van de toekomst’. Na vele jaren hervatte zij het schilderen, maar nu in een andere stijl. Ze begon met schetsen in gouache en kleurpotlood en schakelde rond 1907 over op het werken met tempera.

PS Ontdek de indrukwekkende collectie van het Lenbachhaus door de ogen van de mensen die er werken. Bekijk hier de favorieten van het Lenbachhauspersoneel!