Ścieżka w lesie

Na dzisiejszym obrazie Pierre-Auguste Renoir powrócił do założenia kompozycyjnego, z którym eksperymentował już kilka lat wcześniej. Raz jeszcze otoczona drzewami ścieżka stanowi oś kompozycji, kierując wzrok widza ku centrum, tworząc naturalny korytarz. Nastrój jest jednak zupełnie inny. Ciemniejsze, ziemiste tony wcześniejszych dzieł ustąpiły miejsca jaśniejszej, świetlistej palecie kojarzonej z najbardziej impresjonistycznymi dziełami Renoira. Scena jest zdominowana przez jasne zielenie i chłodne błękity, ożywione akcentami bieli, które sugerują światło słońca tańczące pośród liści i gałęzi. Samotna postać podąża wzdłuż wąskiej ścieżki, niemal całkowicie wtapiając się w otoczenie. Jedynie drobne błyski czerwieni wokół jej stóp pozwalają odnaleźć ludzką sylwetkę pośród zieleni.

Podobnie jak w przypadku innych impresjonistycznych pejzaży, ścieżka jest nie tylko narzędziem kompozycyjnym, ale również zaproszeniem. Wciąga widza w scenę i zaprasza, by w ciszy wcielić się w postać samotnego wędrowca. Figura staje się zastępstwem dla widza i skłania go do wyobrażenia sobie, że oto zanurza się między drzewa w ciepły, letni dzień. 

Pięknie, czyż nie?

Chcielibyście zrozumieć, w jaki sposób impresjoniści wykorzystywali kolor, światło i kształty? Dowiedzcie się wszystkiego o tajnikach ich kompozycji z naszego obszernego Mega kursu francuskiego impresjonizmu.

P.P.S. Czy istnieje styl, który potrafiłby w pełni uchwycić piękno zmieniających się pór roku lepiej niż impresjonizm? Oto 10 impresjonistycznych przedstawień wiosny, które musicie zobaczyć!