W 1886 roku Louise Breslau namalowała ten obraz jako wyraz osobistego i artystycznego zwątpienia. Urodzona w Zurychu artystka przeniosła się do Paryża dekadę wcześniej aby kształcić się w kobiecych studiach Académie Julian, gdzie nauczyciele szybko dostrzegli jej talent. Początkowo inspirowała się dziełami Edgara Degasa, a później naturalizmem obrazów Julesa Bretona, ale była już wówczas znana dzięki swoim portretom. Mimo to wciąż dręczyły ją wątpliwości. W 1885 roku napisała, że jeśli nie uda jej się ponownie udowodnić swojej wartości, będzie się czuła zagubiona.
Zdeterminowana, by podejmować rzucane sobie wyzwania, Breslau udała się na wieś i zaczęła pracę nad swoją pierwszą wielkoskalową kompozycją. Dzieło namalowane w ogrodzie studia należącego do jej przyjaciela przedstawia inną artystkę pracującą na świeżym powietrzu. Krytycy z paryskiego Salonu w 1886 roku szybko uznali dzieło za impresjonistyczne, dostrzegając naturalne światło rzucające rozedrgane cienie na całą scenę i przyciemniające twarz modelki pod kapeluszem.
Ten obraz okazał się punktem zwrotnym - wystawiony później na Exposition Universelle wygrał dla Breslau złoty medal. Dzięki przedstawieniu w naturalnej wielkości sylwetki pewnej siebie artystki, malującej w plenerze i nawiązującej kontakt wzrokowy z widzem, dzieło stanowi również ciche, a jednocześnie pełne mocy świadectwo o miejscu kobiet w świecie sztuki – w czasach, gdy instytucje takie jak Académie des Beaux-Arts wciąż były dla nich niedostępne.
P.S. Możecie odkryć więcej dzieł podobnych do tego z naszym zestawem 50 pocztówek Artystki, w którym znajdziecie pionierki ze świata sztuki.
P.P.S. Nudzicie się w szkole lub pracy? Pora na quiz o sztuce! Czy potraficie zgadnąć, czego brakuje na tych obrazach?
Louise Catherine Breslau