Φερνάν Λεζέ
Στον σημερινό πίνακα βλέπουμε δύο κομψά ντυμένες νέες γυναίκες να σκύβουν η μία κοντά στην άλλη, με τα σώματά τους σχεδόν να συγχωνεύονται καθώς μοιράζονται μια προσωπική στιγμή. Η μία κοιτάζει κατευθείαν τον θεατή, ενώ η άλλη σε προφίλ, γέρνει προς τη φίλη της για να της ψιθυρίσει ένα μυστικό. Αν και ο περιβάλλων χώρος ζωντανεύει με το χαρακτηριστικό παιχνίδι του Λεζέ ανάμεσα σε έντονα χρώματα και γεωμετρικές φόρμες–υπονοώντας ένα προσεκτικά διακοσμημένο εσωτερικό με φυτά και πιάνο–το συναισθηματικό επίκεντρο της σύνθεσης παραμένει σταθερά στην οικεία αλληλεπίδραση των γυναικών, μια διακριτική επιβεβαίωση της εγγύτητας και της συντροφικότητάς τους.
Ο πίνακας παρουσιάστηκε και στην ιστορική αναδρομική έκθεση του Λεζέ στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι το φθινόπωρο του 1949 και λίγο αργότερα, μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, Ζαν, ο Λεζέ τον έδωσε στη νύφη του, Υβέτ Λόι. Στην πίσω όψη αναγράφεται: «Στην Υβέτ, εις μνήμην της αδελφής της Ζαν». Το έργο αποτελεί ένα βαθύ προσωπικό φόρο τιμής, που αποτυπώνει τον αδιάσπαστο δεσμό των δύο αδελφών–δεσμό που ο Λεζέ παρατηρούσε επανειλημμένα στα τριάντα χρόνια του γάμου του.
Με το χαρακτηριστικό ύφος που ο Λεζέ απεικόνιζε τα πρόσωπα στις αρχές της δεκαετίας του 1920, Οι εξομολογήσεις αποκαλύπτουν τη βαθιά μεταμόρφωση στην τέχνη του μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τη θητεία του στο μέτωπο και τρία χρόνια μακριά από τη ζωγραφική, ο Λεζέ επέστρεψε στο έργο του με ξεκάθαρη οπτική και ακλόνητη πεποίθηση. Είδε τον πόλεμο σαν οριστική ρήξη με το παρελθόν, εγκαινιάζοντας μια απόλυτα μοντέρνα αντίληψη του κόσμου. Απέρριψε τη διακοσμητική φινέτσα και την ατμοσφαιρική λεπτομέρεια και υιοθέτησε καθαρό, αυστηρά καθορισμένο χρώμα και μνημειακή μορφή, πεπεισμένος ότι είχε πλέον βρει τη γλώσσα της εικόνας που αναζητούσε.
Αυτή η στροφή συνέπεσε με την ευρύτερη rappel à l’ordre–την μεταπολεμική «επιστροφή στην τάξη» που διείσδυσε στην ευρωπαϊκή τέχνη, προωθώντας σαφήνεια, δομή και κλασική εγκράτεια. Αν και αρχικά αντέδρασε σε οτιδήποτε φαινόταν αναδρομικό, ο Λεζέ σύντομα αναγνώρισε ότι ορισμένες πτυχές αυτής της τάσης μπορούσαν να ευθυγραμμιστούν με τους δικούς του στόχους. Το έργο του από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 δημιουργεί έτσι μια σύνθεση παράδοσης και μοντερνισμού, συνδυάζοντας την κλασική στιβαρότητα με τους οπτικούς ρυθμούς της σύγχρονης ζωής.
ΥΓ. Δες αυτές τις όμορφες απεικονίσεις των αδελφικών σχέσεων στην τέχνη!
ΥΓ'. Σε ενδιαφέρει ο κυβισμός; Το έργο του Λεζέ διαστραυρώνεται με τις αρχές του κυβισμού ενώ χαράσει το δικό του μονοπάτι. Μάθε περισσότερα στο διαδικτυακό μας μάθημα, Κυβισμός 101: Πικάσο, Μπρακ και οι Άλλοι.