Πλύστρες

Καθώς είναι Κυριακή, συνεχίζουμε να παρουσιάζουμε τα αριστουργήματα από τη συλλογή του Λενμπαχάους. Απόλαυσε! :)

Τρεις πλύστρες καταπονούνται από την επίπονη εργασία που επιτελούν σιωπηλά. Η φιγούρα ενός κοριτσιού στα δεξιά υποδηλώνει πιθανώς τη συνέχεια αυτής της δουλειάς και στην επόμενη γενιά. Και οι τέσσερις ζουν στους δικούς τους κόσμους· η Βερέφκιν δεν μας διευκρινίζει αν η σκηνή διαδραματίζεται στην αγροτική Λιθουανία, όπου ζει η οικογένειά της, ή στις πλαγιές των Βαυαρικών Άλπεων, όπου ζωγράφιζε από το 1907. Ο μόχθος, σε κάθε περίπτωση, είναι ο ίδιος παντού.

Εντυπωσιάζει η χρωματική παλέτα, που συνδυάζει καθαρά χρώματα πλάι σε τόνους βαθιά δουλεμένους. Η ποιήτρια Έλσε Λάσκερ-Σύλερ έγραψε σε ένα ποίημα αφιερωμένο στη μνήμη της Βερέφκιν: «Η ψυχή της Μαριάν και η ατίθαση καρδιά της αγαπούν να παίζουν με τη χαρά και τη λύπη, όπως τόσο συχνά ζωγραφίζει τη μελαγχολία με κελαρυστές αποχρώσεις.”
Το 1909, όταν η Βερέφκιν ζωγράφισε αυτό το έργο, είχε ήδη διανύσει μακρύ δρόμο. Κόρη εύπορης οικογένειας της Ρωσικής αριστοκρατίας, είχε σπουδάσει τη δεκαετία του 1880 κοντά στον Ιλία Ρέπιν. Οι νατουραλιστικές του απεικονίσεις των φτωχών αγροτών είχαν αφυπνίσει το ενδιαφέρον της.

Μέσω του Ρέπιν γνωρίστηκε με τον Αλεξέι φον Γιάβλενσκι και για περίπου μία δεκαετία αφοσιώθηκε στη στήριξη της δημιουργικής του εξέλιξης. Μετακόμισε μαζί του στο Μόναχο και τον συνόδευσε επανειλημμένα στη Γαλλία. Το σαλόνι της στο Μόναχο εξελίχθηκε σε κέντρο συζητήσεων γύρω από την «τέχνη του μέλλοντος». Ύστερα από πολλά χρόνια, επέστρεψε στη ζωγραφική, αυτή τη φορά όμως ακολουθώντας μια διαφορετική υφολογική κατεύθυνση. Ξεκίνησε με σκίτσα σε γκουάς και χρωματιστά μολύβια και, γύρω στο 1907, άρχισε να ζωγραφίζει με τέμπερα.

ΥΓ. Ανακάλυψε την εντυπωσιακή συλλογή του Λενμπαχάους μέσα από τα μάτια των ανθρώπων που εργάζονται στο μουσείο. Αυτές είναι οι επιλογές του προσωπικού του Λένμπαχχαους!