Καλοκαίρι

Τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1874, για πρώτη φορά, ο Μονέ και οι φίλοι του καλλιτέχνες εξέθεσαν τα έργα τους που είχαν απορριφθεί από το επίσημο Σαλόν. Ο χώρος της έκθεσης ήταν μια σειρά από αίθουσες που ανήκαν στον φωτογράφο Ναντάρ στη Λεωφόρο ντε Καπισίν. Ένας κριτικός εφημερίδας, αναφερόμενος στο έργο του Μονέ του 1872 Εντύπωση, Ανατολή Ηλίου , επινόησε χλευαστικά τον όρο «Ιμπρεσιονιστές». Ωστόσο, επειδή αυτοί οι καλλιτέχνες ενδιαφέρονταν πάνω απ' όλα να αποτυπώσουν την οπτική εμφάνιση της πραγματικότητας, υιοθέτησαν αυτό το όνομα.

Ο Ρενουάρ, ο Μανέ και ο Μονέ περνούσαν τα καλοκαίρια τους μαζί στο Αρζαντέιγ στον Σηκουάνα, τελειοποιώντας τις αντίστοιχες καλλιτεχνικό τους στυλ. Ανάμεσα στα έργα που δημιούργησε ο Μονέ στο Αρζαντέιγ είναι αυτό το λουσμένο στον ήλιο λιβάδι με τα ομιχλώδη βουνά στο βάθος, ένας πίνακας στον οποίο η σύζυγός του, Καμίλ, και ο γιος του, Ζαν, δεν έχουν μεγαλύτερη οπτική παρουσία από τα ανεμοδαρμένα δέντρα ή τις χρωματιστές σκιές στο γρασίδι. Όπως είχε αντιληφθεί σωστά ο κριτικός, το ενδιαφέρον του Μονέ ήταν αποκλειστικά να αποδώσει μια εντύπωση. Αργότερα, ο Πολ Σεζάν θα έλεγε στον Αμπρουάζ Βολάρ ότι «ο Μονέ είναι απλώς ένα μάτι, αλλά —μα τον Θεό— τι μάτι». Ο πίνακας Καλοκαίρι παρουσιάστηκε στη δεύτερη έκθεση στου Ναντάρ το 1876. Στην κριτική του για την έκθεση, ο συγγραφέας Εμίλ Ζολά ξεχώρισε αυτό το έργο του Μονέ επαινώντας το ιδιαίτερα.