Φθινοπωρινό Τοπίο

Καθώς η Δυτική ζωγραφική έγινε ευρύτερα γνωστή στην Ιαπωνία από την περίοδο Μεϊτζί, οι παραδοσιακοί Ιάπωνες ζωγράφοι επηρεάστηκαν έντονα από τη χρήση της προοπτικής και από την απόδοση του φωτός και της σκιάς, στοιχεία που δημιουργούσαν την αίσθηση ενός τρισδιάστατου χώρου.

 

Το 1898, έναν χρόνο πριν εκθέσει αυτό το έργο, ο Χισίντα Σουνσό ίδρυσε, μαζί με τον Γιοκογιάμα Ταϊκάν και άλλους καλλιτέχνες, το Ινστιτούτο Τέχνης της Ιαπωνίας (Νιχόν Μπιτζουτσουΐν) υπό την καθοδήγηση του Οκακούρα Τένσιν. Δίνοντας απάντηση στο ερώτημα του Τένσιν, «Υπάρχει τρόπος να ζωγραφισουμε τον αέρα;», ο Σουνσό και ο Ταϊκάν πειραματίστηκαν με νέους τρόπους απόδοσης της ατμόσφαιρας και του φωτός. Οι προσπάθειές τους οδήγησαν στην ανάπτυξη μιας νέας τεχνικής στην Ιαπωνική ζωγραφική, που αργότερα έγινε γνωστή ως mōrōtai («ασαφές» ή «ομιχλώδες ύφος»).

 

Αυτό το έργο μεγάλων διαστάσεων ανήκει στην πρώιμη φάση του mōrōtai, μιας τεχνικής που χαρακτηρίζεται από την αποφυγή σαφών περιγραμμάτων. Ο Σουνσό απέδωσε ολόκληρη τη σύνθεση με απαλές, ασαφείς διαβαθμίσεις, μεταφέροντας με δεξιοτεχνία την αίσθηση της υγρασίας μέσα σε μια ήσυχη και μυστηριώδη ατμόσφαιρα. Η ντελικάτη του σύνθεση φαίνεται επίσης από τις ανεπαίσθητες χρωματικές διαφοροποιήσεις των φθινοπωρινών φύλλων, καθώς και τους δύο πιθήκους που έβαλε πάνω στους βράχους.