Μαίρη Κα
Μια νεαρή γυναίκα κάθεται μόνη της σε ένα θεωρείο, τα μάτια της είναι στραμμένα αλλού, σαν κάτι εκτός κάδρου να έχει τραβήξει τη προσοχή της. Πίσω της, ένας καθρέφτης διασκορπίζει αντανακλάσεις από επιχρυσωμένα μπαλκόνια και φως πολυελαίου κατά μήκος της πλάτης του φορέματός της. Κοίταξε προσεκτικά και θα παρατηρήσεις την αντίθεση: το πρόσωπο της και τα κοσμήματα αποδίδονται με πραγματική ακρίβεια, ενώ το κοινό γύρω της διαλύεται σε χαλαρές, αστραφτερές πινελιές παστέλ και γκουάς. Αυτό είναι ένα συνηθισμένο βράδυ στην Όπερα του Παρισιού, όπως βλέπουμε μέσα από τα μάτια της Μέρι Κάσατ.
Η Κάσατ έφτασε στο Παρίσι το 1866 και γρήγορα συνδέθηκε με τον Εντγκάρ Ντεγκά, ο οποίος την προσκάλεσε να εκθέσει μαζί με τους Ιμπρεσιονιστές. Συμφώνησε χωρίς δισταγμό. Ελεύθερη από τις προσδοκίες της κριτικής επιτροπής του Σαλονιού, όπως θυμόταν αργότερα, ένιωσε επιτέλους ότι μπορούσε να ξεκινήσει να ζει ως μια καλλιτέχνιδα.
Το θέατρο έγινε ένα από τα αγαπημένα της μαθήματα. Όσο ο Ντεγκά ζωγράφιζε τους καλλιτέχνες και ο Ρενουάρ ζωγράφισε ζευγάρια στα θεωρεία, η Κάσατ έστρεψε την προσοχή της στις γυναίκες του κοινού, απεικονίζοντάς τες όπως θα τις έβλεπε πραγματικά μια άλλη γυναίκα, συλλαμβάνοντάς τες σε στιγμή σκέψης, στιγμιαία απροφύλακτες, παρά εκτεθειμένες για όποιον τις παρατηρεί.
Υ.Γ. Σου αρέσει να διαβάζεις ιστορίες για τη τέχνη; Κάνε εγγραφή στο Ενημερωτικό Δελτίο του Περιοδικού DailyArt και παρέλαβέ τα κατευθείαν στα εισερχόμενά σου!