آینه ونوس

سر ادوارد برن-جونز، یکی از چهره‌های برجستهٔ جنبش پیشارافائلی که سال ۱۸۴۸ در انگلستان شکل گرفت، توی دههٔ ۱۸۶۰ به یکی از شخصیت‌های کلیدی در ظهور جنبش زیبایی‌گرایی تبدیل شد—جنبشی که زیبایی و هنر رو فقط به خاطر خودشون می‌ستود. این ترکیب هنری دقیقاً همین نگاه رو نشون می‌ده: ستایش زیبایی ایده‌آل‌شده و فضایی که با حس‌و‌حال هنریِ دورهٔ ویکتوریای پایانی هماهنگه.

برن-جونز داستان‌گویی رو کنار می‌ذاره و به جاش، فیگورهایی شاعرانه و رؤیایی رو توی صفی منظم می‌چینه که آدمو یاد نقش‌برجسته‌های یونانی می‌ندازه. این چهره‌ها با لباس‌هایی شبه‌کلاسیک، دنیایی اسطوره‌ای و بی‌زمان رو تداعی می‌کنن. به‌جای تقلید از سبک رسمی رنسانس، برن-جونز دنبال ثبت روح اون دوره‌ست. تأثیر هنر قرن پانزدهم، مخصوصاً آثار بوتیچلی، توی تأکید روی هماهنگی تزئینی و حس نوستالژیک یه عصر گذشته کاملاً مشهوده.

این اثر در اصل برای بخش The Hill of Venus از شعر حماسی ویلیام موریس به نام The Earthly Paradise طراحی شده بود—شعری الهام‌گرفته از افسانهٔ قرون وسطایی تان‌هویزر، شوالیه و شاعری که به کوه ونوس، خانهٔ زیرزمینی الهه عشق، رسید و یک سال اونجا به پرستش ونوس پرداخت.

P.S. اگه دوست داری بدونی رنسانس چطوری مسیر تاریخ هنر رو عوض کرد، توی دورهٔ آنلاین ما با عنوان The Art of Renaissance Florence ثبت‌نام کن.

P.P.S. بیا قدم بذار توی دنیایی رؤیایی از عشق و افسانه‌های قرون وسطی. ۵ نقاشی عاشقانه از برن-جونز رو ببین!