زایش ونوس

در دیلی‌آرت به ندرت پیش می‌آید که شاهکاری هنری را دوبار به نمایش بگذاریم؛ اما آثاری هم هستند که واقعاً باید هر چند وقت یکبار ارائه شوند.  :)

این نقاشی کلاسیک که عموما با نام زایش ونوس شناخته می‌شود، در حقیقت نشان دهنده‌ی الههٔ عشق و زیبایی است که به سواحل قبرس می‌رسد. او که از کف دریا زاده شده، با باد‌های زفیر و احتمالا آئورا به ساحل آورده می‌شود. ونوس بر صدفی بزرگ ایستاده، پاک و درخشان چون مروارید. در ساحل، زنی جوان با ردایی پوشیده از گل به پیشوازش می‌آید، این بانوی جوان یکی از گریس‌ها و یا هورای فصل بهار( بانویی که شنلی گلدار به او تقدیم می‌کند) است. حتی رزهایی که باد با خود می‌برد نیز نماد نو شدن در فصل بهار هستند. تک تک اجزای این نقاشی، ونوس را به عنوان مظهر عشق و زیبایی می‌ستاید.

به احتمال زیاد یکی از اعضای خانوادهٔ مدیچی این اثر را سفارش داده است، اما تا قبل از ۱۵۵۰م. این اثر جایی ثبت نشده بود. در ۱۵۵۰م. جورجو وازاری از این اثر در ویلا دی کاستلو سخن می‌گوید، ملکی که از میانه‌های سده پانزدهم در تملک اجداد این دودمان بود. تصویر درختان پرتقال در پس‌زمینه‌ی نقاشی، ادعای انتساب اثر به این خانواده را تشدید می‌کند، درختانی که تا مدتها به دلیل شباهت نام مدیچی (Medici) با نام لاتین درخت پرتقال (mala medica) با این خاندان مرتبط دانسته می‌شد.

برخلاف نقاشی بهار که روی چوب کشیده شده، اثر زایش ونوس روی بوم اجرا شده، ابزاری که در سده پانزدهم عموماً برای آثار تزئینی اقامتگاه‌های اشرافی به کار می‌رفت. بوتیچلی برای به تصویر کشیدن ژست محجوبانه‌ی ونوس در این تصویر، از حالتی که در تندیسهای کلاسیک وجود دارد بهره برده است: با موهای بلند و طلایی‌اش که نور را جذب می‌کند، برهنگی خود را می‌پوشاند. خدایان باد در حال پرواز که در آغوش یکدیگرند نیز یادآور هنر باستان هستند و از گوهری یونانی الهام گرفته‌اند که روزگاری در اختیار لورنتسوی شکوهمند (لورنتسو دِ مِدیچی) بود.

این شاهکار بخشی از پرفروش‌ترین مجموعه کارت‌پستال‌های ما با عنوان شاهکارهای بزرگ و پیکرهای برهنه در هنر است. همین امروز با ۲۰٪ تخفیف سفارش دهید!

پ.ن: سه نکته خواندنی دربارهٔ ونوس بوتیچلی را در اینجا بخوانید!