فضای داخلی با سه پیکر در کافه

امروز آخرین یکشنبه‌ی ما با مجموعه‌ی موزه‌ی لِنباخ‌هاوس در مونیخ است. امیدواریم از این همکاری لذت برده باشید!

اِرما بوسی در پاریس: او به کافه‌ها، رستوران‌ها و کاباره‌های مون‌مارتر رفت‌وآمد می‌کند، به اپرا و سیرک می‌رود و غرق حال‌وهوای زندگی شهری می‌شود. البته نمی‌دانیم این‌ها تا چه حد بازتاب واقعیت زندگی اوست، زیرا درباره‌ی زندگی این نقاش، که اصالتاً اهل ایستریا بود، چیزهای بسیاری همچنان ناشناخته مانده است. آنچه با قطعیت می‌دانیم این است که بوسی از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۱ م. به جمع هنرمندان «انجمن هنرمندان نوین مونیخ» پیوست تا در بحث‌های هنری شرکت کند و آثارش را به نمایش بگذارد. او در نمایشگاه این انجمن در اواخر سال ۱۹۰۹، اثری با عنوان کافه بلانش، پاریس ارائه کرد که به‌احتمال زیاد همان اثری است که امروز می‌بینیم.

بازنمایی‌های پرجنب‌وجوش از صحنه‌های کافه، بخشی جدایی‌ناپذیر از زبان نقاشی مدرن بودند. اما بوسی با انتخاب فضایی نسبتاً آرام و فروخورده، به این مضمون آشنا چرخشی تازه می‌دهد. دو پیکر پشت میزی کوچک رو به یکدیگر نشسته‌اند و در حال گفت‌وگو هستند: زنی با کلاهی پر‌دار و همراهش که جنسیت او به‌روشنی مشخص نیست. در پس‌زمینه، پیشخدمتی بی‌هدف ایستاده است.

با این حال، آرامش صحنه در تضاد با انرژی انفجاری شیوه‌ی تصویرپردازی قرار دارد. بوسی ژرف‌نمایی‌های متفاوتی را در هم می‌آمیزد: یک خط گریز در سمت چپ از امتداد پله‌ها تا صحنه ادامه می‌یابد و در سمت راست، ردیفی از چراغ‌ها خط دومی را شکل می‌دهد که نگاه را به عمق فضا هدایت می‌کند. در مقابل، مرکز تصویر تا حد زیادی از فرم‌ها و رنگ‌های برجسته تهی است. کنار هم‌نشینی رنگ‌های تیره‌ی براق و رنگ‌های روشن درخشان، به تشدید درخشندگی آن‌ها می‌انجامد. بوسی این فضای داخلی آرام را به تجربه‌ای بصری پیچیده و برانگیزاننده بدل می‌کند.

پ‌.ن. اگر از داستان‌های دنیای هنر لذت می‌برید، از هنرمندان فراموش‌شده گرفته تا حاشیه‌ها و شایعات استادان بزرگ، در خبرنامه‌ی مجله دیلی‌آرت عضو شوید!