زوئی، دوشیزهٔ آتن

جولیا مارگارت کامرون زنی با ذهنی نیرومند و روحیه‌ای عمیقاً معنوی بود که به‌راحتی در میان برجسته‌ترین اندیشمندان انگلستان ویکتوریایی رفت‌وآمد می‌کرد. در میان دوستان و آشنایان او نام‌هایی چون تنیسون، هرشل، داروین، راسکین و کارلایل دیده می‌شد. هنگامی که در سال ۱۸۶۳ یک دوربین دریافت کرد، عکاسی را نه به‌عنوان ابزاری برای ثبت شباهت دقیق چهره‌ها، بلکه به‌عنوان وسیله‌ای برای بیان آرمان‌های کتاب مقدسی و ادبی در نظر گرفت—مفاهیمی مانند معصومیت، خرد و شور که در چهرهٔ نزدیکانش تجسم می‌یافتند.

در این عکس، کامرون می پرینسپ، دخترخواندهٔ خواهرش را به تصویر کشیده است. او با اجازه دادن به اندکی حرکت و نرم کردن عمدی فوکوس تصویر، حالتی از نَفَس و زندگی درونی به عکس بخشیده است. نتیجه بیشتر از آن‌که یک پرترهٔ معمولی باشد، تصویری شاعرانه است که از عشق و دلتنگی شکل گرفته است.

این عکس از شعر «دوشیزهٔ آتن» اثر لرد بایرون الهام گرفته است؛ شعری که در سال ۱۸۱۰ نوشته شد و در آن اشتیاق، خاطره و وفاداری در هم تنیده‌اند. همانند کلمات بایرون، تصویر کامرون نیز قصد توصیف ساده ندارد، بلکه می‌خواهد احساس را برانگیزد و سوژه را به تجسمی زنده از عاطفه و زیبایی آرمانی تبدیل کند.

پ.ن. با عکس‌های شگفت‌انگیز جولیا مارگارت کامرون—ملکهٔ عکاسی پیشارافائلی آشنا شوید.