بعضی نقاشیها هستند که وقتی آنها را میبینم، فوراً میفهمم آنقدر عجیباند که حتماً باید در دیلیآرت منتشر شوند. این یکی از همانهاست!
در دهههای آغازین قرن بیستم، هنرمندان در هر دو سوی اقیانوس اطلس—از گرترود استاین تا چارلز دموت—به بازنگری در پرترهنگاری سنتی پرداختند و هویت را از طریق نمادها و استعارههای بصری بررسی کردند. آنها بهجای تکیه صرف بر شباهت ظاهری، اغلب شخصیت و ویژگیهای فرد را از طریق تصاویر انتخابشده و معنادار نشان میدادند. در دهه ۱۹۲۰، فلورین استتهایمر ۱۷ پرتره بسیار خلاقانه از دوستان و اعضای خانوادهاش خلق کرد و هر فرد را با عناصری احاطه کرد که نشاندهنده علایق، نقش اجتماعی و دنیای درونی او بودند.
یکی از سوژههای برجسته او هنری مکبراید بود، یکی از مهمترین منتقدان هنری دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ که اغلب او را «استاد منتقدان هنری» مینامیدند. مکبراید نقش مهمی در شکلدهی به نظر عمومی درباره هنر مدرن آمریکایی داشت. او بهشدت از استتهایمر و هنرمندان مرتبط با آلفرد اشتیگلیتس حمایت میکرد، زیرا معتقد بود آنها بهترین نمایندگان روح هنری خاص آمریکایی هستند.
استتهایمر، مکبراید را با ظاهری شیک و کت سیاه در کنار بازتولیدی از اثر «درخت نخل، ناسائو» اثر وینسلو هومر به تصویر کشیده است. در بالای درخت نخل، نسخهای کوچک از مکبراید دیده میشود که دو پرچم را تکان میدهد—عنصری که او بعدها در مجموعه «کلیساهای هنر» نیز تکرار کرد. در آن آثار بعدی، این پرچمها نماد «ایست» و «حرکت» بودند و به قدرت او در تعیین اینکه کدام هنرمندان به رسمیت شناخته شوند اشاره داشتند. اما در اینجا، او به نظر میرسد پرچم آمریکا را تکان میدهد که نشاندهنده حمایت او از نقاشان سنتی آمریکایی مانند هومر است.
عنوان «هنری مکبراید بر وینسلو هومر» نوعی بازی زبانی و تصویری است؛ زیرا او را بهطور واقعی روی اثر هومر نشان میدهد و در عین حال، وابستگی انتقادیاش به او را نیز برجسته میکند.
چنین نقاشیهایی به ما یادآوری میکنند که هنر معمولاً فقط چیزی نیست که در نگاه اول میبینیم. اگر میخواهید در درک نمادها، شوخیهای پنهان و استعارههای بصری اعتمادبهنفس بیشتری پیدا کنید، این دوره آنلاین به شما کمک میکند: چگونه به هنر نگاه کنیم
برای همه شما آرزوی ماه آوریل فوقالعادهای دارم!
پینوشت: همانطور که میبینید، امروز یک هنرمند خاص را معرفی کردیم که ارزش شناخت بیشتر را دارد: فلورین استتهایمر در ۱۰ نقاشی.