منظره‌ای با رودخانه و دو پیکر

در سال ۱۹۱۸، فلیکس والوتون ارجاع به نوع جدیدی از آثار را با عنوان منظره ترکیب‌یافته (paysage composé) آغاز کرد - منظره‌هایی که نه از طریق مشاهده مستقیم، بلکه از روی حافظه و تخیل خلق شده‌اند. این نقاشی به آن مجموعه تعلق دارد و نشان‌گر تغییری مهم در رویه هنری اوست.

والوتون از نقاشی منظره با دیوژن در حال دور انداختن کاسه‌اش اثر نیکولا پوسن، که در موزه لوور آن را تحسین می‌کرد، الهام گرفت. همان‌طور که او در دفتر خاطراتش ثبت کرده است، وی خود را با چالش خلق یک منظره «بدون هیچ‌گونه سند و مدرک» روبه‌رو ساخت و تنها به خاطره مبهمی از ترکیب‌بندی پوسن تکیه کرد. این آزمایش او را مجذوب خود کرد، هرچند اعتراف کرد که به دلیل محدودیت‌های حافظه احساس تنگنا می‌کند و نوشت که «ذخیره فرم‌های» او ناکافی به نظر می‌رسد.

والوتون با بازتاب دادن ساختار کلاسیک پوسن، تپه‌های پوشیده از درخت را در دو سوی یک رودخانه پرپیچ‌وخم ترتیب داد، در حالی که دسته‌هایی از خانه‌ها در نقاط مختلف این منظره پراکنده شده‌اند. با این حال، والوتون به جای به تصویر کشیدن فیلسوف باستانی یعنی دیوژن و همراهش در پیش‌زمینه، آن‌ها را با دو کوهنورد معاصر جایگزین کرد و به شکلی نامحسوس یک منظره آرمانی متعلق به سده هفدهم را به صحنه‌ای مدرن دگرگون ساخت.

پ.ن: از منظره‌هایی که با حافظه، تخیل و احساس شکل گرفته‌اند الهام گرفته‌اید؟ نگاهی به مجموعه ۵۰ کارت‌پستال منظره‌ها بیندازید که شامل چشم‌اندازهای نفس‌گیری از طبیعت است که توسط برخی از بزرگ‌ترین هنرمندان تاریخ خلق شده‌اند. این مجموعه، از چشم‌اندازهای کلاسیک گرفته تا برداشت‌های مدرن، روش‌های بی‌پایانی را که هنرمندان برای ثبت زیبایی‌های جهان پیرامون ما به کار گرفته‌اند، ارج می‌نهد.

پ.ن.۲: هنر مسحورکننده فلیکس والوتون را کشف کنید!