De Quai Saint-Michel en de Notre-Dame in Parijs

Maximilien Luce was een sleutelfiguur in de neo-impressionistische beweging tussen 1887 en 1897. Aan het begin van de 20e eeuw gebruikte hij voor de laatste keer de techniek van het divisionisme – kleine, afzonderlijke kleurtoetsen – in een reeks van ongeveer tien schilderijen die de Notre-Dame van Parijs weergeven, gezien vanaf de Quai Saint-Michel.

In het midden van de compositie rijst de kathedraal majestueus op, badend in een warm palet van voornamelijk oranje, roze en rode tinten. Deze contrasteren met de koele, blauwachtige schaduwen, die zijn weergegeven met subtiele, aangrenzende penseelstreken. De kade en de brug eronder daarentegen zijn in schaduw gehuld en geschilderd met bredere, meer expressieve penseelstreken in tinten hemelsblauw, turkoois en paarsroze.

Luce legt het ritme van het dagelijks leven langs de kade vast: bourgeois voorbijgangers, dienstmeisjes met manden met fruit en groenten, een grootmoeder die een kind begeleidt en een bakkersleerling die een mand op zijn hoofd in evenwicht houdt. We zien de kraampjes van de bouquinistes, een schaduwrijke koets, een omnibus en een handkar die wordt getrokken door een man in hemdsmouwen en vest – een levendig momentopname van het dagelijkse leven in de stad. En boven deze vluchtige drukte staat de kathedraal, een symbool van onvergankelijkheid.

Ik wens iedereen een fijne en rustige donderdag! Als je meer wilt weten over de techniek van Luce, dan kan je je inschrijven voor onze online cursus Postimpressionisme 101.  :) 

PS Eeuwenlang was Parijs een inspiratiebron voor generaties kunstenaars. Maak een rondleiding langs de bezienswaardigheden van Parijs in 10 schilderijen!