Félix Vallotton
In 1918 introduceerde Félix Vallotton een nieuwe term voor zijn werk: paysage composé ('samengesteld landschap'). Dit waren landschappen die niet ontstonden door directe observatie, maar uit herinnering en verbeelding. Dit schilderij maakt deel uit van die reeks en markeert een belangrijke wending in zijn oeuvre.
Vallotton vond inspiratie in Nicolas Poussins Landschap met Diogenes die zijn kom wegwerpt, een werk dat hij bewonderde in het Louvre. Zoals hij in zijn dagboek noteerde, daagde hij zichzelf uit tot een experiment. Hij wilde een landschap creëren "zonder enige documentatie". Hij vertrouwde enkel op een vaag geheugenbeeld van Poussins compositie. Het experiment fascineerde hem. Wel voelde hij zich beperkt door de grenzen van zijn geheugen. Vallotton schreef dat zijn "reservoir aan vormen" ontoereikend leek.
Vallotton volgt Poussins klassieke opbouw. Aan weerszijden van een kronkelende rivier plaatst hij heuvels vol bomen. Groepjes huizen leggen accenten in het landschap. De klassieke filosoof Diogenes en zijn gezel op de voorgrond vervangt hij echter door twee eigentijdse wandelaars. Zo verandert hij een 17e-eeuws ideaallandschap subtiel in een modern tafereel.
PS Geïnspireerd door landschappen gevormd door herinnering, verbeelding en emotie? Bekijk onze ansichtkaartenset met 50 landschappen. De set bevat een adembenemende kijk op de natuur van enkele van de grootste kunstenaars uit de geschiedenis. Van klassieke vergezichten tot moderne interpretaties: deze collectie viert de ontelbare manieren waarop kunstenaars de schoonheid van de wereld om ons heen hebben gevangen.
PPS Ontdek de meeslepende kunst van Félix Vallotton!