Winifred Knights heeft in een carrière van 25 jaar mogelijk niet meer dan vijf belangrijke schilderijen voortgebracht, en toch lijkt bijna niets in de Britse kunst van het interbellum op haar werk. Dit schilderij, dat het Lago di Piediluco tussen Rome en Perugia toont, is een van die zeldzame overlevenden.
Tegen de tijd dat ze de Piediluco-meerscène schilderde, woonde Knights in Italië, verdiept in de Quattrocento-schilders die ze bewonderde: Masaccio, Giotto, "en al het overige van dat gezegende gezelschap." Hun invloed is hier overal te zien. De bomen lijken niet zozeer te groeien als wel neergezet, gerangschikt met dezelfde weloverwogen stilte als een paneel van Piero della Francesca. De kleuren zijn gedempt—stoffig mauve, oker, grijsgroen—en de hele scène voelt zwevend tussen een visioen en een parabel.
De rust van het schilderij is echter bedrieglijk. Een derde van het doek is gewijd aan vlak, stil water, en drie figuren zitten samen in een boot, emotioneel van elkaar verwijderd om redenen die Knights nooit uitlegt. Waar gaan ze naartoe? Waarom is het vruchtbare land aan het meer zo mensenleeg? Het schilderij biedt geen antwoorden.
PS Hou je van landschappen die een verhaal vertellen? Bekijk onze Set van 50 Ansichtkaarten met landschappen. Met adembenemende uitzichten en sfeervolle taferelen van kunstenaars uit verschillende periodes viert deze collectie de vele manieren waarop schilders de natuur in iets onvergetelijks hebben omgezet.
PPS Hier zijn de mooiste schilderijen van meren uit de kunstgeschiedenis!
Winifred Knights