Uitzicht op de Columbia-rivier bij de Cascades

Vanaf de jaren 1850 vonden fotografen een manier om de scherpte van daguerreotypieën te bereiken in het negatief-positiefproces van William Henry Fox Talbot dat ook reproduceerbaarheid toeliet. Ze vervingen het papieren negatief door glas, bedekt met een dunne laag nat, lichtgevoelig collodium (in ether opgeloste nitrocellulose).

Carleton Watkins behoorde tot de meest bekwame gebruikers van deze techniek en stond bekend om zijn grootformaat landschapsfoto’s van het Amerikaanse Westen. Voor werk zoals zijn opnames langs de Columbia-rivier in Oregon waren de fysieke eisen van dit proces aanzienlijk. Praktische vergrotingstechnieken bestonden nog niet. Daardoor moesten zijn glasnegatieven hetzelfde formaat hebben als de uiteindelijke afdrukken, met een gigantische camera als gevolg. Daarnaast vereiste het collodion-procedé dat hij de glasplaat coatte, belichtte én ontwikkelde terwijl de laag nog vochtig was. Tijdens zijn tochten door de ongerepte wildernis van het Amerikaanse Westen was een mobiele donkere kamer dan ook onmisbaar.

PS Hier zijn 10 adembenemende landschappen die een postkaart waard zijn!