Amrita Sher-Gil
Amrita Sher-Gil, nazywana czasem indyjską Fridą Kahlo (głównie ze względu na powierzchowne podobieństwo twarzy, a nie twórczość), urodziła się w 1913 roku jako córka ojca sikha z Pendżabu i matki pochodzenia węgiersko-żydowskiego. Większość wczesnego dzieciństwa spędziła w Budapeszcie, ale w 1921 roku przeniosła się do Indii i zaczęła malować w wieku ośmiu lat. Po krótkim pobycie w szkole artystycznej we Florencji w 1923 roku wróciła do Indii w następnym roku i pozostała tam do szesnastego roku życia. Następnie popłynęła z matką do Europy, aby kształcić się jako malarka w Paryżu. Początkowo pod wpływem europejskich malarzy, takich jak Cezanne i Gauguin, jej obraz Młode dziewczęta z 1932 roku sprawił, że w 1933 roku została najmłodszą w historii i jedyną Azjatką (!), która została wybrana na członka Grand Salon w Paryżu. W 1934 roku powróciła do Indii.
Dorastałem w Bombaju (jak się wtedy nazywał) w latach 50-tych i 60-tych i słyszałem tylko o dwóch indyjskich malarzach - Amricie Sher-Gil i M.F. Husainie. Zawsze bardziej przyciągała mnie jej twórczość niż abstrakcyjne prace Husaina, ale wówczas nie wiedziałem dlaczego. Teraz, gdy jestem o tyle lat starszy, myślę że było to spowodowane jej niezwykłym pochodzeniem i siłą woli, którą musiała mieć, aby zostać sławną malarką - zarówno jako kobieta, jak i Hinduska. Zwłaszcza w czasach, gdy społeczeństwo indyjskie było znacznie bardziej konserwatywne, a Hindusi znajdowali się pod panowaniem brytyjskiego Raju, jej siła i historia przejawiały się w cichej pewności siebie, jaką emanowały jej prace.
Chociaż podobają mi się również jej wcześniejsze prace – są one stosunkowo europejskie w stylu i nie są wyraźnie indyjskie – to dla mnie dopiero wtedy, gdy zaczęła zgłębiać indyjskie motywy, stworzyła dzieła, które naprawdę odróżniały ją od wszystkich innych. Jej podróże po Indiach pogłębiły jej identyfikację z trudną sytuacją kobiet, a w szczególności kobiet wiejskich, które są głównym tematem jej późniejszej twórczości. Szczególnie podoba mi się Grupa trzech dziewcząt,
Mimo, że lubię również jej wczesną twórczość (jest stosunkowo europejska w stylu i nie całkiem indyjska), według mnie dopiero, gdy zaczęła eksplorować indyjskie tematy, stworzyła obrazy, które faktycznie wyróżniały ją na tle innych. Podróżując po Indiach zaczęła bardziej utożsamiać się z ciężkim losem kobiet - w szczególności kobiety ze wsi stały się głównym tematem jej późniejszych prac. Szczególnie podoba mi się Grupa trzech dziewcząt, jej pierwsze dzieło po powrocie do Indii, ponieważ skupia się ono w intymny sposób wyłącznie na samych kobietach, nie pozostawiając miejsca na garnki, maty czy ściany (takie, jakie często pojawiają się w jej innych indyjskich obrazach), które mogłyby odwracać uwagę widza od kontemplacji tego, o czym myślą te trzy kobiety i co dzieje się w ich życiu. Zmarła w Lahore w 1941 roku z niejasnych przyczyn, pozostawiając nas z pytaniem, ile jeszcze mogłaby nam pozostawić, gdyby dano jej szansę.
- Michael Anderson