Madonna ze szczygłem

Giovanni Battista Tiepolo (1696-1770) był włoskim malarzem rokokowym znanym ze swoich licznych obrazów, rycin i fresków. Urodzony w Wenecji, Tiepolo zaczynał jako uczeń Gregoria Lazzariniego, ale opuścił mistrza w 1717 roku, kiedy został przyjęty do Fraglii - Gildii Malarzy. Największy wpływ wywarły na niego dzieła Tintoretta i Veronesego, ale w czasie życia wykształtował własny styl.

Specjalizował się w dużych freskach ściennych i sufitowych, zawierających dramatyczne narracje. Na jego pierwsze arcydzieła wykonane w Wenecji składało się dziesięć ogromnych płócien przedstawiających historyczne sceny bitewne z czasów starożytnego Rzymu; wykorzystano je do dekoracji dużego pokoju recepcyjnego Ca' Dolfin na Canal Grande.

Madonna ze szczygłem to religijny obraz przedstawiający Maryję trzymającą cherubinowego, rudowłosego Jezusa. Widza od razu uderza błyszczące, kremowe piękno Maryi; widzimy jej twarz rozświetloną z góry, otoczoną cieniami welonu. Tiepolo zastosował wyraziste, lecz stonowane kolory, prawdopodobnie odzwierciedlające ówczesne trendy dotyczące pasteli. Widzimy, jak dziecko szarpie welon Marii, jakby chciało przyciągnąć się do matki, jednocześnie kierując swoje oczy w stronę widza z głębią i dojrzałością niespotykaną u dziecka w jego wieku. Jezus trzyma szczygła w dłoni. Według legendy podczas wspinaczki na Kalwarię szczygieł usunął jeden cierń z korony Chrystusa, barwiąc swoją głowę boską krwią. Szczygieł, którego Jezus trzyma na obrazie, symbolizuje krzyż, który później spocznie na barkach Syna Bożego; zapowiada jego powolną i bolesną śmierć. 

W 1761 roku Tiepolo otrzymał od króla Karola III zlecenie stworzenia fresku na suficie sali tronowej w Pałacu Królewskim w Madrycie. W 1770 roku Tiepolo zmarł w Madrycie, pozostawiając po sobie pokaźny dorobek, w tym 800 obrazów, liczne akwaforty i mistrzowskie freski, które wciąż widnieją w kościołach i budynkach całej Europy.

- Heidi Donovan Werber