Charles William Pollard
Kilka tygodni temu jedna z naszych użytkowników, Cleda, napisała do mnie maila. Opowiedziała mi historię swojego brata Charlesa, który był artystą i nauczycielem sztuki, ale zmarł bardzo młodo - w 1965 r., zaledwie cztery dni przed skończeniem dwudziestu dziewięciu lat. Zakochałam się w jego pracach, dlatego postanowiliśmy zaprezentować jeden z jego obrazów, który dla mnie wygląda jak nowoczesna wersja klasycznego motywu idylli, zatytułowana przez jego siostrę „Samotność natury”.
Natura była częstym motywem dla Charlesa Williama Pollarda. Malował z wyobraźni - wiele jego obrazów przedstawiały odległe miejsca, których nigdy nie widział, ponieważ niewiele podróżował. Malował niesamowite sceny pustynne, statki i morze, zamki, wulkany, urocze wioski przypominające Morze Śródziemne. Malował także martwe natury, zwierzęta, a czasem kobiety, matki i dzieci. Chociaż trudno powiedzieć, którzy artyści byli jego największymi inspiracjami, to szczególne dzieło umysłu, które dziś prezentujemy, przypomina mi fantastyczne krajobrazy Maxa Ernsta.
Jak napisał w swoim osobistym eseju:
„Pamiętam wiele wspaniałych chwil w moim życiu, ale spośród nich wszystkich najbardziej cenię sobie samotność natury i jej cuda. Myślę, że to właśnie z natury wywodzi się moje zamiłowanie do pisania i malowania. Te dwie czynności pochłaniają mnie niezmiernie: w obu mam pasywne nastroje i chociaż moje style nie zmieniają się zbytnio, te nastroje się zmieniają.
Doszedłem do wniosku, że moja wyobraźnia jest moim jedynym atutem, który można zastosować za pomocą różnych narzędzi - mojego umysłu i rąk. Bez nich życie wydawałoby mi się bezsensowne.
Wydaje mi się, że mam swój „Staw Waldena”, tak jak Thoreau. Moim jedynym pragnieniem jest sprawianie, by inni ludzie byli szczęśliwi lub po prostu skłanianie ich do refleksji od czasu do czasu".