Edvard Munch
W 1890 roku 27-letni Edvard Munch zatrzymał się w Saint-Cloud, miejscowości położonej tuż pod Paryżem. Zainspirowany impresjonizmem i neoimpresjonizmem malował Sekwanę zimą i wiosną, z różnych punktów obserwacyjnych i o różnych porach dnia.
Tworząc prezentowane dziś dzieło, Munch zdecydował się na podejście w stylu impresjonistów. Podkreślił powierzchnię rzeki w niemal przerysowany sposób, wykorzystując odważne efekty wizualne. Nadał kompozycji strukturę za pomocą sztywnych, równoległych linii, którymi zarysowane zostały rzeka i jej brzegi, a które dzielą przestrzeń obrazu na poziome wstęgi koloru. Zaledwie kilka elementów, takich jak zakrzywiona linia prowadząca do stojących przy nabrzeżu łodzi, liście na drzewach, cień pnia drzewa, przełamują harmonię prostych i kontrolowanych linii.
Podczas gdy Claude Monet wykorzystywał podobne techniki kompozycyjne już w latach 70. XIX wieku, najbardziej uderzające podobieństwa do obrazu Muncha odnaleźć można w późniejszych dziełach Gustave'a Caillebotte'a i Alfreda Sisleya. To sugeruje, że Munch od samego początku był bardzo wyczulony na współczesne zmiany w świecie sztuki.
W tym samym czasie artysta zaczął wykorzystywać w swojej twórczości aspekty neoimpresjonizmu, szczególnie pointylizmu, czyli metody nakładania koloru drobnymi kropkami i smugami. Technika ta tworzy na obrazie gładką, zwartą i jednolitą powierzchnię.
P.S. Czy chcielibyście zrozumieć, w jaki sposób artyści tacy jak Monet, Sisley i Munch odmienili oblicze sztuki współczesnej? Dowiecie się tego z naszego mega kursu francuskiego impresjonizmu i kursu Podstawy postimpresjonizmu dostępnych na platformie Kursy DailyArt - teraz ze zniżką 25%!
P.P.S. Czy wiecie, że Edvard Munch fascynował się fotografią? Po śmierci pozostało po nim ponad 180 odbitek. Odkryjcie zaskakujące fotograficzne autoportrety Muncha.