Zimowy krajobraz

W pokrytym śniegiem krajobrazie mężczyzna odłożył kule i siedzi w modlitwie przed promiennym krucyfiksem osłoniętym trzema jodłami, symbolizującymi Trójcę Świętą. W zamglonej odległości wyłania się niewyraźny zarys gotyckiej katedry, której iglice odzwierciedlają pionowe formy drzew.

Dzieło to jest autorstwa Caspara Davida Friedricha, jednego z czołowych artystów niemieckiego romantyzmu. Urodzony w nadbałtyckim porcie Greifswald i wykształcony w Akademii w Kopenhadze, Friedrich poświęcił się malarstwu pejzażowemu, ale nie polegało ono na zwykłym przedstawianiu natury. Jak sam napisał, jego celem nie było „wierne odwzorowanie powietrza, wody, skał i drzew”, ale raczej „odzwierciedlenie duszy i emocji [artysty] w tych przedmiotach”. Z biegiem czasu Friedrich nadał swoim pejzażom głęboki symbolizm: góry, morza, drzewa, a nawet zmieniające się pory roku i pory dnia zaczęły wyrażać duchowe znaczenie i wewnętrzne życie duszy. Obraz, który dziś prezentujemy, jest uważany za dzieło towarzyszące innemu obrazowi o tym samym tytule i dacie, znajdującemu się w Staatliches Museum w Schwerinie. Tam samotna postać o kulach wędruje wśród uschniętych dębów pod ciemnym, przytłaczającym niebem – wizja spustoszenia. Natomiast wersja z National Gallery przekształca cierpienie w wiarę i odnowę, oferując poruszającą wizję nadziei i duchowego zmartwychwstania.

P.S. Oto Caspar David Friedrich w 10 obrazach – twarz niemieckiego romantyzmu!