Tworzymy nowy świat

Wczoraj minęła rocznica zawieszenia broni, które w 1918 roku zakończyło I wojnę światową — dzień pamięci obchodzony w większości krajów świata i odpowiedni moment, by przyjrzeć się temu obrazowi.

Optymistyczny tytuł stanowi wyraźny kontrast w stosunku do przedstawionego przez Paula Nasha zniszczonego krajobrazu, ukształtowanego przez walkę podczas I wojny światowej, na którym widoczne są kratery po pociskach, hałdy ziemi i pozbawione liści pnie drzew. Jest to pierwsze duże płótno Nasha i jego najsłynniejsze dzieło; opisywane jest jako jeden z najlepszych brytyjskich obrazów XX wieku i porównywane do Guerniki Picassa. Dzieło to należało do pierwszych obrazów olejnych, jakie Nash namalował. Powstało na podstawie jego rysunku piórkiem z 1918 roku pt. Sunrise, Inverness Copse (tł. "Wschód słońca, Inverness Copse"), przedstawiającego pozostałości niewielkiej grupy drzew w Inverness Copse, niedaleko Ypres w Belgii.

Nash zaciągnął się do służby wkrótce po wybuchu I wojny światowej, wstępując do oddziału Artists’ Rifles. Przeniósł się następnie do pułku Hampshire Regiment i został wysłany na front pod Ypres. Był głęboko przywiązany do świata przyrody i z przerażeniem obserwował zniszczenia, jakie wojna w nim spowodowała. W 1917 roku Nash powrócił do Anglii po złamaniu kilku żeber w wyniku wypadku, podczas którego wpadł do okopu. Wkrótce potem miała miejsce bitwa pod Passchendaele, w której zginęło lub zostało rannych 200 000 brytyjskich żołnierzy. Nash zabiegał w Ministerstwie Spraw Zagranicznych o pozwolenie na powrót na front jako oficjalny artysta wojenny. Napisał do swojej żony, Margaret: „Nie jestem już artystą… Jestem posłańcem, który przekaże wiadomości od walczących żołnierzy tym, którzy chcą, by wojna trwała wiecznie…”

P.S. Nash nie był jedynym artystą, który doświadczył I wojny światowej na własnej skórze. Poznajcie pięciu artystów, którzy podczas wojny służyli jako żołnierze.