دره‌ی سنگی در کوه‌های ماسه‌سنگی البه

کاسپار داوید فریدریش، به عنوان یکی از بزرگترین نقاشان رمانتیسیسم آلمانی و از مشهورترین منظره‌پردازان هنر غرب شناخته می‌شود. او بیشتر اوقات فردی تنها را از نمای پشت نقاشی می‌کرد_ فردی ایستاده در برابر کوه‌های عظیم، دریای یا آسمان‌های تماشایی_تا بیننده را دعوت کند تا پا به درون صحنه بگذارد و همان حس شگفتی را دریابد. اما تابلوی امروز متفاوت است.

صخره‌هایی که دروازهٔ نویراتن در کوه‌های ماسه‌سنگی البه در جنوب شرقی درسدن را تشکیل می‌دهند، تقریباً به حالت عمودی سر برآورده‌اند. در مقابل آن‌ها، چشم‌انداز تصویر به سمت گودالی عمیق سرازیر می‌شود. درختان به دامنه‌های شیبدار محکم چسبیده‌اند، درختهایی که بعضیشان سبز و شاداب و برخی مرده و خشک‌شده‌اند. درخت عظیمِی که از ریشه‌ در آمده، به صورت مورب از صفحهٔ نقاشی رد شده. این درخت، صحنه را به دو بخش تقسیم می‌کند: بخش پرتگاه و دیگری بخش مرتفع که سمت دروازهٔ سنگی است. درختان، دره و قله‌های صخره‌ای، همهٔ این‌ عناصر، معنایی نمادین در بردارند؛ نمادی از موجودیت پیدا کردن و در نهایت فرسایش همهٔ امور زمینی. اینها نشانه‌ای از الوهیت و هم نمادی از مرگ هستند. از حدود چند سال پیش از ۱۸۲۰م. مسیرهای کوهنوردی، کوه‌های ماسه‌سنگی البه را گشوده بود و پلی چوبی به دروازهٔ نویراتن منتهی می‌شد. فریدریش هیچ یک از این‌ها را در این تصویر نشان نمی‌دهد.

پ.ن: هنر کاسپار داوید فریدریش را در ۱۰ تابلو ببینید! برخی از آن‌ها قطعاً برایتان آشنا خواهد بود، اما چند تایی هم ممکن است غافلگیرتان کند.

پ.ن.۲: عاشق مناظری هستید که روح را به وجد می‌آورد؟ مجموعه ۵۰تایی کارت پستال مناظر طبیعی دیلی‌آرت، چشماندازهای خیره‌کننده از سراسر تاریخ هنر را گرد هم آورده، این فرصت مناسبی برای رؤیاپردازان، کوهنوردان و هر روح رمانتیک دیگری است.