Paul Gauguin
پل گوگن این اثر نمادین را در جریان دومین اقامت خود در تاهیتی نقاشی کرد؛ جایی که اغلب در مناظر بکر جزیره پرسه میزد؛ کوهها، جنگلها و درههای پنهانی که با پوشش گیاهی انبوه و حیاتوحش سرشار، او را مجذوب خود میکردند.
با این حال، صحنهای که در این اثر به تصویر کشیده شده است، حاصل مشاهده مستقیم طبیعت نیست، بلکه تصویری سبکپردازیشده و خیالانگیز از چشمانداز تاهیتی است؛ ترکیبی از حافظه، اسطوره و نمادگرایی. شاخههای پیچیده درخت بورااو (نوعی گل ختمی)، نیلوفرها و گلهای خیالی قاب تزیینی غنیای را پیرامون کانون اصلی نقاشی میسازند. افق و آسمان عمداً حذف شدهاند تا جهانی بسته و رویاگون خلق شود.
در مرکز نقاشی، اسبی سفید ایستاده است. سایهای سبز از بازتاب گیاهان اطراف بر پوستش افتاده، تصویری که نام اثر را شکل داده است. اسب از جویباری آب مینوشد که بهصورت عمودی در صحنه جاری است. این حیوان تنها و آرام، احتمالاً بار معنایی نمادین دارد و شاید به باورهای پلینزایی درباره سفر روح به جهان پس از مرگ اشاره کند. در فرهنگ محلی، رنگ سفید با مرگ و تکریم الهی پیوند خورده است.
در پشت اسب، دو سوار عریان بدون زین به سوی دوردست میروند. جایگیری پلکانی این پیکرهها بر ترکیب عمودی و چشمانداز تخت نقاشی تأکید میکند. گوگن کیفیت تزیینی اثر را با بهکارگیری طیفی غنی و پرجنبوجوش تشدید کرده است: سبزهای زمردین و چمنی، آبیهای عمیق، لکههایی از نارنجی و صورتی و درخشش مسیرنگ پوست سوارکاران.
حاصل کار صحنهای بهشتی و آرام است که امروز یکی از شاهکارهای گوگن به شمار میرود. شگفت آنکه داروساز تاهیتیایی که سفارش این اثر را داده بود، آن را رد کرد و اظهار داشت که اسب بیش از حد سبز به نظر میرسد.
پ.ن. فراموش نکنید پیشفروش ویژه تقویمهای ۲۰۲۶ دیلیآرت (نسخههای ماهانه و هفتگی) با ۲۵٪ تخفیف آغاز شده است. آنها را در فروشگاه دیلیآرت ببینید!
پ.ن۲. در میان بزرگان تاریخ هنر، پل گوگن یکی از بحثبرانگیزترینهاست. هنر گوگن را با این ۱۰ شاهکار کشف کنید!