ونسان ون گوگ
ون گوگ برای مدتی، مجذوب ایدهی نقاشی از آسمان شب شده بود. او با الهام از نویسندگانی که ستایششان میکرد، از جمله والت ویتمن که ستارگان را «تجلی ابدیت» مینامید و توماس کارلایل که آنها را «رازِ آشکارِ معمای جهان هستی» توصیف میکرد، میخواست نقاشیهایش را سرشار از احساسی عمیق و شخصی کند.
در این اثر، ماه از فراز کوههای آلپیل برمیآید و نورش را بر خوشههای گندم پیشزمینه میپراکند. ونگوگ بارها و بارها روی این بوم کار کرد و در مرحلهی نهایی، سطح آن را با شبکهای فشرده از ضربقلمهای بنفشِ روشن پوشاند تا حس درخشش شبانه را تقویت کند. با این حال، گذر زمان رنگدانهها را کمجان کرده و رگههایی سفید بر جا گذاشته که از شدت فضای شبانهی مورد نظر او کاستهاند.
گرچه ونگوگ به نقاشی مستقیم از طبیعت باور داشت، این اثر را عمدتاً در کارگاهش خلق کرد. در دوران کوتاه همکاری با گوگن، دوستش او را تشویق کرده بود تا بیشتر بر حافظه و تخیل تکیه کند. با این حال، ونگوگ از نتیجه چندان راضی نبود؛ احساس میکرد ترکیببندی بیش از حد کارشده و سبک نقاشی اغراقآمیز است و با افسوس نوشت که این اثر فاقد «خطوطی از احساس عمیق» است.
امشب ماه کامل را از دست ندهید!
پ.ن. در مجموعه کارتپستالهای جدید ما با عنوان منظرهنگاریها، میتوانید چشماندازهای خیرهکنندهی بیشتری همچون این اثر بیابید.
پ.ن۲. از آثار برجسته تا شاهکارهای کمتر شناختهشده، ونسان ونگوگ را در ۱۰ نقاشی کشف کنید!