مناظر دشتی زندگی سرخپوستی

امروز، روز مردمان بومی است. این روز که در ایالات متحده تعطیل رسمی است، به پاسداشت و بزرگداشت مردمان بومی آمریکا و تاریخ و فرهنگ آنان اختصاص دارد. به همین مناسبت، نقاشی زیبایی بر روی پوست را معرفی می‌کنیم که اثر کاتسیوگو (حدود ۱۸۶۶–۱۹۱۲م.) است که با نام کادسیوگو، کاتسیکودی، یا کادزی کادی نیز شناخته‌می‌شود. او در منطقه اختصاصی سرخپوستی ویند ریور زندگی می‌کرد.

مردان عشایر دشت‌های آمریکا، قرن‌ها از نقاشی روی پوست برای ثبت داستان‌ها و رویدادهای مهم استفاده می‌کردند. کادزی کادی نیز مانند بسیاری از معاصرانش خاطرات زندگی در گذشته، در منطقهٔ حفاظت‌شده را به تصویر کشیده است: مراسمی چون رقص خورشید و رقص علف و نیز صحنه‌های شکار بوفالو.

در مرکز این نقاشی، درخت دو شاخه‌ی رقص خورشید، مقدس‌ترین آیین عشایر دشت‌ها، دیده می‌شود. در این مراسم که هر ساله با روزها روزه‌داری و نیایش همراه است، شرکت‌کنندگان خود را وقف خالق می‌کنند. سر بوفالو که میان دو شاخه آویزان شده، به احترام روح این حیوان است، حیوانی که نقشی حیاتی در بقای مردمان دشت‌ داشت.  
رقص علف نیز با تصویر رقصندگانی مرد به نمایش درآمده که زینت‌آلاتی از پر عقاب، کلاه‌های جنگی و زنگوله بر تن دارند. این رقص، پیش‌درآمدی از گردهمایی و پایکوبی سرخپوستی است که آمیزه‌ای از شادی و درهمی به شمار می‌رود.

کادی صحنه‌ای از شکار بوفالو را نیز در این اثر گنجانده، تصویری از عملی که برای گردشگران سفیدپوستی که برای تماشای رقص خورشید می‌آمدند جذاب بود. او با درآمیختن صحنه‌های آیینی، رقص و امرار معاش، اثری آفرید که هم سنت را حفظ می‌کرد و هم در پی پاسخ به بازار تقاضای تصاویر زندگی بومیان بود.

پ.ن: می‌خواهید با سنت قدرتمند دیگری از هنر بومیان امریکایی آشنا شوید؟ هنر روایی بومیان آمریکا را کشف کنید!