Artemisia Gentileschi
دوشنبه شده. بیایید با نقاشی مریم مجدلیه اثری از آرتمیزیا جنتیلسکی نفسی تازه کنیم.
آرتمیزیا، یکی از برجستهترین و تواناترین نقاشان ایتالیایی سدهٔ هفدهم، نمادی ماندگار از پایداری، عزم راسخ و پیروزی هنری در برابر مصایب است. او در رم و در کارگاه پدرش، اُراتسیو جِنتیلِسکی، از همکاران نزدیک و طرفداران کاراواجو آموزش دید و با خودکفایی و ارادهای تحسینبرانگیز و زحمت بسیار به موفقیت دست یافت.
همانند کاراواجو، او نیز بارها سراغ شخصیت مریم مجدلیه رفته و بیداری روحانی این قدیسه را با مهارت خود در بهرهگیری از نور و سایه و ایجاد حس عمیقی از حضور فیزیکی بازآفرینی کرد. در این اثر، مریم مجدلیه با چشمانی بسته، گیسوان خرمایی رنگ خود را با ملایمت لمس میکند: روی میز سمت چپ، ظرف روغن و آیینهای کوچک رها شدهاند، نمادهایی از خودآرایی که اکنون کنار گذاشته شده. این اشیاء به همراه دستبند و گوشواره مرواریدش، او را به عنوان قدیسهای معرفی میکند که زندگی تجملی را ترک کرده تا خود را وقف مسیح کند، و همینطور نشان از گرایش به بعد درونی در راستای توبه و تعمق است.
بیاعتنا به زیبایی خود، این بانوی هنرمند از جهان مادی فراتر رفته و وارد حالتی از تأمل عمیق روحانی میشود. هویت جسمی موجود در این نقاشی نه تنها روایتِ توبه مریم مجدلیه را پر بار تر میکند، بلکه توانایی آرتمیزیا در برانگیختن پیوند عاطفی قوی میان سوژه و بیننده را نیز آشکار میکند. برخلاف تصاویر حماسی و دراماتیک او از زنان قهرمان، مانند جودیت یا لوکرسیا، این نقاشی از مریم مجدلیه لحظهای آرام و محرمانه از توبه را به تصویر درآورده است.
ده شاهکار آرتمیزیا جنتیلسکی را ببینید که ثابت میکند چرا او از مهمترین هنرمندان دوران باروک است.