Marie Victoire Lemoine
ماری-ویکتوار لوموان، نقاش فرانسوی، نزد نقاش تاریخنگار، مناژو، آموزش دید؛ با این حال، سبک او بیش از همه به آثار یکی دیگر از زنان هنرمند برجستهی آن دوران، الیزابت ویژ لوبرن، نزدیک است. این پیوند چندان دور از انتظار نیست؛ خانوادهی لوبرن صاحب خانهای بودند که مناژو در آن زندگی میکرد و احتمالاً لوموان از آموزشهای ویژه لوبرن بهرهمند شده است، چرا که او از سال ۱۷۷۶ م. پذیرش شاگردان را آغاز کرده بود. لوموان در سال ۱۷۹۶ م. در نخستین حضور خود در سالن، خودنگارهای از سال ۱۷۸۹ م. را به نمایش گذاشت که در کارگاه هنری استاد جوانش نقاشی شده بود.
لوموان با راهنماییهای ویژه لوبرن، هم به شهرت دست یافت و هم به محافل درباری راه پیدا کرد و سرانجام سفارش نقاشی شاهزاده دو لامبال را دریافت کرد. او این چهرهنگاره را در سال ۱۷۷۹ م. در «سالن مکاتبات» (Salon de la Correspondance)، نمایشگاهی کوچک و آزاد برای همهی هنرمندان، به نمایش گذاشت. پس از آن چندین سفارش دیگر نیز دریافت کرد و به احتمال زیاد در همین دوره بود که اثری را آفرید که امروز در موزهی هنرهای زیبای اورلئان نگهداری میشود؛ تابلویی که رقم پایانی تاریخ آن تا حدی پاک شده است.
موضوع اثر همچنان جای تفسیر دارد. سوژهی زن ویژگیهای هم تمثیلی از نقاشی و هم خودنگاره را در خود دارد و همین امر درک نیت هنرمند را دشوار میسازد. شباهت چشمگیر این اثر به «خودنگاره با کلاه حصیری» ویژ لوبرن، که نخستینبار در سال ۱۷۸۲ م. در سالن مکاتبات نمایش داده شد، نشان میدهد که لوموان احتمالاً اندکی پس از آن، این تابلو را خلق کرده است.
ماری-ویکتوار لوموان حرفهای بهغایت محتاطانه داشت. او تنها بین سالهای ۱۷۹۶ تا ۱۸۱۴ م. در سالن آثار خود را به نمایش گذاشت، با آنکه این سالن از سال ۱۷۹۱ م. به روی همهی هنرمندان گشوده شده بود. امروزه حدود ۳۰ اثر از او شناخته شده است. عمدتاً چهرهنگارهها و مردمنگاری (سبک ژانر) که یادآور آثار آنجلیکا کافمناند و پنجرهای نادر به زندگی هنری زنی در اواخر قرن هجدهم میلادی میگشاید.
پ.ن. در مجموعهی زیبای ۵۰ کارتپستال آثار هنرمندان زن ما میتوانید با هنر ۵۰ هنرمند زن استثنایی آشنا شوید :) فرصت را از دست ندهید، پیش از آنکه تمام شود.
پ.ن۲. تا قرن نوزدهم، آکادمیهای هنری از پذیرش زنان بهعنوان دانشجو خودداری میکردند. کشف کنید زنان هنرمند چگونه برای آموزش هنری خود مبارزه کردند!