مارسدن هارتلی در تمام دوران کاریاش طبیعت بیجان نقاشی میکرد اما پس از سال ۱۹۱۶ م. روش او بهطرز محسوسی سادهتر و مستقیمتر شد. او در مدت اقامتش در پراوینستاون و سپس در برمودا، شروع کرد به کاهش عناصر ترکیببندیهایش به چند عنصر اصلی؛ اغلب تنها یک گلدان از گل که نزدیک به سطح تصویر قرار گرفته بود. گاهی حتی دستهگلها را روی شیشه و در برابر پسزمینههای تختِ سیاه نقاشی میکرد؛ روشی که از سنت هنر مردمی آلمان الهام گرفته بود.
هارتلی در اثر گلهای سفید و صورتی در گلدان، این روند سادهسازی را ادامه میدهد. گلها بهتنهایی حضور دارند، بدون هیچ نشانهای از میز یا فضای داخلی. در عوض، فرمها با ضربهقلمهای ضخیم و پرانرژی در طیفی از خاکستری، سبز، سیاه و سفید ساخته شدهاند که با لکههایی از صورتی برجسته شدهاند. خطوط پررنگ و لایههای ضخیم رنگ (ایمپستو)، سطوح بیانگرانهای را پیشبینی میکنند که بعدها در آثار دههی ۱۹۳۰ م. به یکی از ویژگیهای شاخص هارتلی تبدیل شد. یادداشتی با مداد روی چهارچوب بوم، که به خطی ناشناس نوشته شده، تاریخ اثر را سال ۱۹۲۹ م. ثبت کرده است.
پ.ن. کارتپستالهای گلها در هنر ما پر از گلنگاریهای زیبا هستند! آنها را در فروشگاه دیلیآرت ببینید.