Sanford Robinson Gifford
بیایید به اواسط سدهی نوزدهم در ایالات متحده سفر کنیم. هنرمندان مکتب هادسون ریور، از جمله توماس کول و فردریک ادوین چرچ ، در دهههای ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰، شیفتهی خط ساحلی دراماتیک، کوهستانهای ناهموار و غروبهای خیالانگیزِ جزیرهی مانت دزرت در ایالت مِین (Maine) شدند و به آنجا سفر کردند. نقاشیهای آنان، مخاطبان را با زیبایی بکر و وحشیِ مین آشنا ساخت و الهامبخش نسل جوانتری از هنرمندان، از جمله سنفورد رابینسون گیفورد شد تا خود به دیدار این منطقه بروند و آن را به تصویر بکشند. تا اواخر سدهی نوزدهم، جزیرهی مانت دزرت به مقصدی بابروز برای گردشگران ثروتمندِ شهرهایی چون نیویورک و بوستون نیز بدل شده بود. مسیرهای جدیدِ کشتیهای بخار و راهآهن، در کنار کتابچههای راهنمای سفرِ پرطرفدار، دسترسی به این منطقه را بیش از پیش آسان ساخت. بازدیدکنندگان که با عنوان روستاگردان (Rusticators) شناخته میشدند، مجذوب تلفیقِ طبیعتِ سرکش و افسونِ نقاشیگونهی این جزیره میشدند.
اثر گیفورد، هنرمندی (که احتمالاً خود نقاش است) را به تصویر میکشد که در فضای باز و مستقیماً در دل طبیعت مشغول به کار است. او با نشستن بر روی صخرهای در لبهی کوهستان، در حالی که سهپایه، چهارپایه، چتر و تجهیزات نقاشیاش در کنار او قرار دارند، خود به بخشی از منظرهای بدل میشود که در حال تماشای آن است. این صحنه بازتابدهندهی این باورِ فزاینده در سدهی نوزدهم است که طبیعت، همزمان منبعی برای الهامِ هنری و بستری برای تأملات معنوی به شمار میرفت.
پ.ن: در اینجا حقایق کلیدی و مهمی که باید دربارهی مکتب هادسون ریور - یکی از مهمترین جنبشهای هنری آمریکا - بدانید، آورده شده است.
پ.ن.۲: بسیاری از هنرمندان نیز همانند گیفورد، الهام خود را در دل طبیعت جستجو میکردند. بهیادماندنیترین مناظرِ خلقشده توسط آنان را در «مجموعهی ۵۰ کارتپستال مناظر» ما کشف کنید!