John Singer Sargent
در تابستان ۱۸۷۸، جان سینگر سارجنت استودیوی خود را در محله بوهمی لاتین پاریس ترک کرد و به جزیره مدیترانه‌ای کاپری، واقع در ایتالیا درست بیرون از خلیج ناپل، سفر کرد. در زمان بازدید سارجنت، کاپری هنوز در میان گردشگران اروپایی و آمریکایی نسبتا ناشناخته بود، اما مقصدی محبوب برای هنرمندانی بود که مجذوب مناظر و معماری متمایز آن شده بودند. سارجنت ۲۲ ساله بود و در آغاز راهی قرار داشت که به یک مسیر حرفه‌ای بسیار موفق بدل می‌شد؛ او به تازگی چهار سال آموزش را تحت نظر امیل آگوست کارولوس-دوران، نقاش پرتره فرانسوی، به پایان رسانده بود. او در هتل مارینا اقامت گزید و برای چند هفته فضای استودیوی فرانک هاید، هنرمند انگلیسی، را در صومعه متروکه سانتا ترزا شریک شد.
پلکان در کاپری نشان‌دهنده علاقه سارجنت به تضاد ارزش‌های رنگ‌مایه‌ای و اثرات نور خورشید بر فرم‌های معماری است. او در چندین مطالعه، هندسه فرم‌های معماری و بازی نور بر سطوح سفید را آزمایش کرد، اما این ترکیب‌بندی خلوت و ظریف، پخته‌ترین و انتزاعی‌ترین تلاش اوست. یک رشته پلکان سنگی طولانی که با شیب تندی بالا می‌رود، از زاویه دیدی بسیار پایین نقاشی شده است، همراه با شاخه‌های سبز تاک که روی یک آلاچیق در هم تنیده شده‌اند، در برابر لکه‌های کوچکی از آسمان آبی روشن که در بالا قابل رویت است. فضای باریک پلکان با عمودیت شدید طراحی کشیده‌تر شده است، و نور درخشان خورشید که بر سطوح مسطح و بازتابنده می‌تابد، تضادهای مورب تندی را روی دیوارها ایجاد می‌کند و تکه‌هایی از سایه را روی پله‌ها می‌اندازد. معماری تمام فضای تصویر به جز یک بخش را اشغال می‌کند، که آن را اساسا به چیدمانی در رنگ سفید تبدیل می‌سازد؛ یک تمرین رنگ‌مایه‌ای دقیق که با ظرافت در سایه‌هایی از مرواریدی، نقره‌ای و خاکستری، با رگه‌هایی از ارغوانی روشن و آبی در سایه‌ها نقاشی شده است.
پ.ن: مناظر زیبا و آفتاب‌گیر تنها عنصر کاپری نبودند که هنرمند را مسحور خود کردند. درباره عاشقانه کاپریِ جان سینگر سارجنت و روزینا فرارا بخوانید.