Marchesa Luisa Casati met een windhond

Van 8 Maart tot 3 Juni 2018, presenteert het Rijksmuseum een prachtige tentoonstelling, High Society, over vier eeuwen glamour in de portretkunst van de grote meesters uit de kunstgeschiedenis, waaronder Cranach, Veronese, Velázquez, Reynolds, Gainsborough, Sargent, Munch en Manet. Meer over deze geweldige tentoonstelling vindt u hier. Als u Amsterdam niet kan bezoeken, hebben we iets speciaals voor u - we zullen een aantal prachtige portretten van deze tentoonstelling in DailyArt laten zien. U kan onze andere stukken over High Society in ons archief bekijken:)

Geen andere persoonlijkheid belichaamt de schandalig extravagante en excentrieke uitspattingen van de Belle Epoque zo goed als de flamboyante Marchesa Luisa Casati. Met haar lengte van 1.80 meter, haar slanke figuur, haar gebleekte huid, haar zwaar opgemaakte ogen en haar haar dat ofwel vuurrood of smaragd groen geverfd was, was haar uiterlijk onvergetelijk. Ze was de beschermvrouw van modeontwerpers als Mariano Fortuny (1871–1949) en Paul Poiret (1879–1944), en ze droeg de meest bizarre creaties - een jurk gemaakt van gloeilampen met een generator eraan, of een jurk gemaakt van witte pauwenveren geplukt van vogels uit haar eigen menagerie. Ze droeg levende slangen als juwelen en paradeerde zo door Venetie, waar ze woonde in het Palazzo Venier dei Leoni (waarin nu de Peggy Guggenheim Collectie huist), met een paar cheeta's aan de leiband.  De champagne vloeide rijkelijk en er was geen tekort aan cocaine en opium op de vele legendarische feesten die ze gaf in Venetie en later op het eiland Capri en in haar Palais du Rêve iets buiten Parijs (de voormalige residentie van Robert de Montesquiou- Fezensac). De gasten waren een heuse weergave van de wie-is-wie in de High Society en Avant Garde, varierend van Kaiser Wilhelm II (1859–1941) tot de grondlegger van de Ballets Russes, Sergei Pavlovich Diaghilev (1872–1929), en van de futuristische schilder Alberto Martini (1876–1954) tot de schrijver Michel Georges-Michel (1883–1985), die sommige karakters in zijn werk op haar baseerde. Het is niet verassend dat zij poseerde voor honderden portretten, inclusief een bronzen buste door Jacob Epstein (1880–1959) en foto's door Man Ray (1890–1976), als je bedenkt dat het haar ambitie was om 'een levend kunstwerk' te worden. In 1932 had Cassati haar familiefortuin uitgeput en ze bleef achter met een schuld van tientallen miljoenen. Al haar bezittingen werden geveild en ze spendeerde de rest van haar leven in een flat nabij Harrods in Londen met slechts één slaapkamer waar ze haar tijd doorbracht met het drinken van gin en het houden van seances.

Ze zou rommelen in vuilnisbakken op zoek naar flarden stof die ze kon gebruiken voor mode accessoires en ze gebruikte zwarte schoenpoets rond haar ogen in plaats van oogpotlood. Haar leven was het onderwerp van een toneelstuk in 1965, La Contessa, met Vivian Leigh in de hoofdrol en een film in 1976, A Matter of Time, met Ingrid Bergman in de hoofdrol. In de afgelopen decennia hebben onder andere de modeontwerpers John Galliano, Alexander McQueen and Karl Lagerfeld hun collecties op haar stijl gebaseerd.

Zie je morgen :)