Frederic Leighton
In deze romantische scène zijn liefde en kunst onlosmakelijk met elkaar verweven. Door het nostalgische onderwerp en de verfijnde, zorgvuldig gecontroleerde stijl belichaamt het schilderij de academische idealen die aan het einde van de 19e eeuw werden uitgedragen.
Frederic Leighton, die in 1879 president werd van de Royal Academy in Londen, bracht vele jaren door met studeren in Duitsland, Frankrijk en Italië. De compositie en het lichtende kleurgebruik van Painter’s Honeymoon verraden de invloed van zestiende-eeuwse Venetiaanse meesters als Giorgione en Titiaan. Het schilderij vormt een opmerkelijke afwijking binnen Leightons oeuvre, aangezien hij doorgaans de voorkeur gaf aan klassieke onderwerpen en in het bijzonder aan het naakt—een voorkeur die zo uitgesproken was dat meerdere van zijn werken in 1857 werden verwijderd uit een reizende tentoonstelling van Engelse kunst in de Verenigde Staten, omdat zij als aanstootgevend werden beschouwd. In plaats daarvan kiest hij hier voor een intieme, eigentijdse scène.
De Italiaanse man die model stond voor de schilder komt regelmatig voor in Leightons werk en lijkt een van zijn favoriete modellen te zijn geweest. Zijn handen zijn met bijzondere zorg uitgewerkt, wat hun belang voor de schilderhandeling zelf onderstreept. De tedere modellering en gedempte tonen waarmee het paar is weergegeven vormen een scherp contrast met de stugheid van de sinaasappelboom achter hen—een element dat Leighton zichtbaar moeilijker vond om te schilderen, waarbij de vruchten bij nadere beschouwing een bijna geëmailleerde uitstraling krijgen.
PS Doe onze Liefde in de Kunst QUIZ, boordevol enkele van de beroemdste liefdesvoorstellingen uit de kunstgeschiedenis. Ben je geïnteresseerd in kunst en liefdesverhalen? Bekijk dan de artikelen hieronder!