Przed burzą

Przysłowiowa „cisza przed burzą” została doskonale oddana w tym pejzażu morskiego autorstwa amerykańskiego artysty Martina Johnsona Heade. Scena ta stanowi studium kontrastów: oświetlony pierwszy plan kontrastuje z ciemną zatoką i niebem, spokojna woda i siedzące postacie kontrastują z burzowymi chmurami. Jest spokojnie, ale napięcie jest wyczuwalne. W centrum obrazu znajduje się żaglówka, śnieżnobiały trójkąt oddzielający dwa ogromne owale ciemności. Znajduje się ona pomiędzy brzegami, pomiędzy burzą a bezpieczeństwem.

W odróżnieniu od artystów z Hudson River School, którzy naturę malowali w formie rozległych dolin i stromych wodospadów, pejzaże Headego są namalowane w sposób powściągliwy i pozbawione romantyzmu. Szczególnie chętnie malował on przybrzeżne słone mokradła Nowej Anglii, często z uwzględnieniem stogów siana. W pierwszej kolejności na swoich obrazach koncentrował się na oddaniu gry światła i nastroju, co widzimy na kilku z jego dzieł przedstawiających nadchodzące burze. Prezentowany dzisiaj obraz powstał na bazie rysunku, który Heade sporządził po doświadczeniu sztormu w zatoce Narragansett około roku 1858. Ten sam rysunek również posłużył jako szkic do obrazu Burza w zatoce Narragansett dziesięć lat później. 

W trakcie swojego życia, Heade zafascynował się kolibrami. Spędził rok w Brazylii, gdzie namalował około czterdziestu obrazów kolibrów na tle bujnych tropikalnych pejzaży. Planował umieścić je w swojej książce The Gems of Brazil (Klejnoty Brazylii), ale ostatecznie jego wizja nie została zrealizowana. Jednak artysta nadal malował kolibry, często z orchideami, które stały się jego rozpoznawalnym motywem (o jednym z takich dzieł możecie znaleźć informacje w archiwum DailyArt).

 Jego obraz z 1890 roku, Giant Magnolias on a Blue Velvet Cloth (Gigantyczne magnolie na niebieskim aksamicie), został umieszczony na amerykańskim znaczku pocztowym w 2004 roku. Heade był wszechstronnym malarzem o długiej i płodnej karierze, ale za życia odniósł tylko umiarkowany sukces. Przez dziesięciolecia po swojej śmierci w 1904 roku pozostawał w zapomnieniu, ale w latach 40. XX wieku został ponownie odkryty i od tego czasu jest doceniany za swoje osiągnięcia artystyczne.

- Martina