Jesienny pejzaż

Wraz z upowszechnieniem się malarstwa zachodniego w Japonii, począwszy od okresu Meiji, malarze tworzący w stylu japońskim znaleźli się pod silnym wpływem stosowania w nim perspektywy oraz modelowania światła i cienia w celu uzyskania trójwymiarowego wrażenia przestrzeni.

W 1898 roku, na rok przed wystawieniem tego dzieła, Hishida Shunsō wraz z Yokoyamą Taikanem i innymi założył Japoński Instytut Sztuki (Nihon Bijutsuin) pod kierownictwem Okakury Tenshina. W odpowiedzi na pytanie Tenshina: „Czy istnieje sposób, by namalować powietrze?”, Shunsō i Taikan eksperymentowali z różnymi sposobami przedstawiania atmosfery i światła. Ich wysiłki doprowadziły do opracowania nowej techniki w malarstwie japońskim, która później stała się znana jako mōrōtai („styl nieostry” lub „mglisty”).

To wielkoformatowe dzieło pochodzi z wczesnej fazy rozwoju mōrōtai – techniki charakteryzującej się unikaniem wyraźnych konturów. Shunsō namalował całą kompozycję, wykorzystując miękkie, rozmyte efekty, umiejętnie oddając wrażenie wilgoci w spokojnej, tajemniczej atmosferze. Jego delikatną dbałość o kompozycję widać również w subtelnych różnicach kolorystycznych wśród jesiennych liści oraz w rozmieszczeniu dwóch małp na skałach.

P.S. Jeśli kochacie nastrojowe piękno sztuki japońskiej, zapoznajcie się z naszym zestawem 50 pocztówek ze sztuką japońską! Zawiera on 50 pięknych dzieł z całej historii sztuki japońskiej i stanowi doskonały sposób na wprowadzenie odrobiny japońskiego dziedzictwa artystycznego do Waszej codzienności.  :)

P.P.S. W historii sztuki można znaleźć kilka oszałamiających przedstawień jesieni. Jak dobrze je znacie? Rozwiążcie nasz quiz o sztuce jesiennej i sprawdźcie!