Μαρία Άντο
Γνωρίζεις τη Μαρία Άντο; Ήταν Πολωνή καλλιτέχνιδα που δημιούργησε πίνακες στο πνεύμα του σουρεαλισμού, της φανταστικής τέχνης και του Πρωτογονισμού. Αλληγορικές σκηνές με φόντο εξωτικά και φανταστικά τοπία, συμπεριλαμβανομένων νυχτερινών απόψεων, χρησίμευαν ως απόδραση από την πραγματικότητα στην οποία ζούσε και δούλευε η Άντο–μια αναζήτηση για την αρμονία και την ομορφιά μέσω της τέχνης.
Στον Βραδινό περίπατο, διάφορες φιγούρες περπατούν σε έναν ακαθόριστο χώρο (ένα πάρκο ή κήπο) προς τον ήλιο που δύει. Έχουν γυρίσει την πλάτη τους προς τον θεατή. Μόνο η γυναίκα κοντά στη δεξιά άκρη του καμβά κοιτάζει τον θεατή, αλλά και αυτή παραμένει αόρατη, με το πρόσωπό της κρυμμένο πίσω από μια βεντάλια. Πρόκειται για ζωντανούς και αποθανόντες μέλη της οικογένειας της ζωγράφου. Τα κομψά ρούχα τους, κοστούμια και μακριά φορέματα, δεν μοιάζουν να ανήκουν στη σύγχρονη εποχή. Δύο από τα δέντρα που περιβάλλουν τους περιπατητές ξεχωρίζουν για τα φανταστικά φύλλα τους, που μοιάζουν με μεγεθυμένες εκδοχές κάποιων εξωτικών φυτών εσωτερικού χώρου.
Η ίδια η καλλιτέχνιδα έδωσε την ακόλουθη εξήγηση για το εύρημά της να απεικονίζει ανθρώπους με την πλάτη στραμμένη προς τον θεατή: «... αυτή είμαι ΕΓΩ με την πλάτη στραμμένη προς τον θεατή. Κοιτάζω τον ίδιο κόσμο που βλέπει ο θεατής. Η ζωγραφισμένη φιγούρα θέλει να δείξει κάτι στον θεατή... Αυτό που βρίσκεται βαθιά μέσα είναι πιο σημαντικό». Στις ζωγραφιές της Άντο, η αναπαράσταση είναι τυλιγμένη με μια αύρα σουρεαλισμού. Τα μοτίβα στους καμβάδες της αφηγούνται μια ιστορία, αλλά σχεδόν ποτέ δεν μπορούν να αποκρυπτογραφηθούν. Ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με ένα μυστήριο, με αναφορές σε θέματα από τη ζωή της καλλιτέχνιδας που συνυφαίνονται με τις αναμνήσεις και τα όνειρά της. Ο Άντρεϊ Οσένκα, κριτικός τέχνης, έγραψε ότι αυτή η μέθοδος συνεπάγεται το να αφήνεις τα πράγματα «ταυτόχρονα αποκαλυμμένα και κρυμμένα, προκειμένου να μιλήσεις για τον κόσμο των προσωπικών σου εμπειριών». Η Γουίτνεϊ Τσάντγουικ, Αμερικανίδα ιστορικός τέχνης που τόνισε τη μοναδικότητα της γλώσσας του σουρεαλισμού όπως χρησιμοποιείται από τις γυναίκες καλλιτέχνιδες, υποστήριξε ότι ενώ οι πίνακες των ανδρών απεικόνιζαν παραισθήσεις και ερωτική βία, οι γυναίκες δημιουργούσαν έναν κόσμο διαποτισμένο με μια ατμόσφαιρα παραμυθιού και φαντασίας. Δεν ασχολήθηκε με την τέχνη της Άντο, αλλά η πολωνή καλλιτέχνιδα θα μπορούσε ενδεχομένως να συμπεριληφθεί στην ομάδα των γυναικών καλλιτεχνιδων που περιέγραψε.
Παρουσιάζουμε το σημερινό έργο χάρη στη Ζαχέτα–Εθνική Πινακοθήκη στη Βαρσοβίας!
ΥΓ. Αν σου κέντρισε το ενδιαφέρον ο σημερινός πίνακας, έλα μαζί μας στον μαγικό κόσμο της τέχνης της Μαρίας Άντο!
Υγ'. Ανακάλυψε περισσότερες πρωτοπόρες γυναίκες όπως αυτή στο Σετ 50 Καρτ-Ποστάλ Γυναίκών Καλλιτέχνιδων. Κάθε κάρτα τιμά μια ιστορία, ένα όραμα, μια φωνή.