Μαύρος Πελαργός σε Τοπίο

Τα λευκά φτερά του λαιμού, οι πτέρυγες με τις πορφυρές αποχρώσεις και το κοκκινωπό ράμφος ταυτοποιούν το πτηνό ως Λευκόλαιμο Πελαργό (Ciconia episcopus). Φιλοτεχνημένο στο Λάκναου της Ινδίας γύρω στο 1780, το έργο ανήκει σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίοδο, όταν Ινδοί καλλιτέχνες της παραδοσιακής Μογγολικής ζωγραφικής άρχισαν να φιλοτεχνούν σπουδές φυσικής ιστορίας για Ευρωπαίους προστάτες των τεχνών. Στα έργα τους συνδύαζαν τη λεπτομερή παρατήρηση και την εκλεπτυσμένη τεχνική της Μογγολικής τέχνης με Ευρωπαϊκές αντιλήψεις για την προοπτική, την απόδοση του όγκου και το τοπίο. Εδώ, το μεγαλόσωμο πτηνό κυριαρχεί σε ένα μικρογραφικό τοπίο, ενώ το ελικοειδές ρυάκι ίσως παραπέμπει στους παραποτάμιους βιότοπους όπου απαντάται το είδος.

 

Ο πίνακας αυτός αποτελούσε πιθανότατα μέρος ενός φιλόδοξου εγχειρήματος καταγραφής της φύσης που ανέθεσε ο Κλοντ Μαρτέν, Γάλλος στρατιωτικός, συλλέκτης και ερασιτέχνης φυσιοδίφης, στην αυλή του Ναουάμπ Ασάφ ουντ Νταουλά του Λάκναου. Ο Μαρτέν είχε παραγγείλει εκατοντάδες σπουδές της Ινδικής χλωρίδας και πανίδας. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες καταγραφές, τουλάχιστον 658 είδη πτηνών, 600 είδη φυτών και 606 ερπετά και άλλα ζώα, γεγονός που το καθιστά το εγχείρημα μία από τις πρώτες μεγάλης κλίμακας Ευρωπαϊκές προσπάθειες εικαστικής καταγραφής του φυσικού κόσμου της Ινδίας. Οι πίνακες ενδέχεται να εμπνεύστηκαν εν μέρει από Ευρωπαϊκές εκδόσεις φυσικής ιστορίας της εποχής, φιλοτεχνήθηκαν όμως από Ινδούς καλλιτέχνες, των οποίων η εξαιρετική ακρίβεια προσέδωσε στα έργα έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Σήμερα, αυτά τα έργα συνδέονται με αυτό που αργότερα έγινε γνωστό ως ζωγραφική της Σχολής της Εταιρείας (Company School).