دوزخ، سرود سی‌ودوم

در میان مجموعه‌های ادبیِ گوستاو دوره، کمتر اثری به اندازه‌ی تصویرگری‌های او برای «کمدی الهی» با موفقیت روبه‌رو شد. این آثار که با تلفیقی متنوع و گلچین‌شده از فیگورهای برهنه‌ی میکل‌آنژی، سنت‌های شمال اروپا در خلق مناظر والا و باشکوه، و عناصر فرهنگ عامه مشخص می‌شدند، از برجسته‌ترین دستاوردهای دوره به شمار می‌رفتند؛ پیوندی بی‌نقص میان مهارت هنرمند و تخیل بصری و زنده‌ی شاعر. همان‌طور که یکی از منتقدان در سال ۱۸۶۱ پس از انتشار نسخه‌ی مصور دوزخ نوشت: «ما بر این باوریم که ایده و تفسیر هر دو از یک منشأ سرچشمه می‌گیرند؛ گویی دانته و گوستاو دوره از طریق گفتگوهایی پنهانی و باوقار، راز این جهنم را با یکدیگر در میان می‌گذارند؛ جهنمی که روحشان آن را شخم زده، پیموده و در هر جهتی کاوش کرده است.»