استراحت

ویلهلم هامرشوی، نقاش دانمارکی که در دهه‌ی ۱۸۸۰ م. به شهرت رسید، اغلب به‌عنوان وارث ورمیر یا پیشرو هاپر شناخته می‌شود. با این حال، فضاهای داخلی خلوت و رازآلودِ درون‌مایه‌هایش که از سبکی سخت‌گیرانه و مینیمالیستی زاده شده‌اند، به‌تنهایی گواه ابتکار و نوآوری او هستند.

می‌توان گفت هامرشوی خود مبدع «چهره‌نگاره پشت سر» بود؛ چرخشی از زاویه‌های روبه‌رو یا نیم‌رخ سنتی. زن نشسته در اینجا، چه خدمتکار باشد، چه زنی بورژوا (طبقه متوسط) که در کار یا اندیشه غرق شده، دقیقاً به‌دلیل بی‌اعتنایی‌اش به تماشاگر رازآلود باقی می‌ماند. او در سایه‌روشن‌های ملایم خاکستری و قهوه‌ای اجرا شده و حساسیت هنرمند به شعر آرام فضاهای درونی را بازتاب می‌دهد.

ترکیب‌بندی اثر، مجموعه‌ای از زوایای قائمه است: صندلی، قرنیز، بوفه، هر عنصر، بوم را با نظمی پروتستانی به چند مربع‌ تقسیم می‌کند. با این وجود، تفسیر این نقاشی صرفاً به‌عنوان تصویری از تنهایی یا اندوه، بسیار محدود خواهد بود. شاید موضوع حقیقی آن در انحنای گردن زن نهفته است. عضوی که در برخی فرهنگ‌های شرقی اغواگرترین بخش پیکر به‌شمار می‌آید. رشته‌های رهاشده‌ی مو، یقه‌ی نیمه‌گشوده که پوست روشن را نمایان می‌سازد و کاسه‌ی ظریف روی بوفه، همگی در برابر تفسیری پاک‌دینانه مقاومت می‌کنند و به‌جای آن، از جریان پنهان صمیمیت و میل در سکوت سخن می‌گویند.

پ.ن. فضاهای داخلی آرام هامرشوی پژواک نوری از ورمیر و سکوتی از هاپر را در خود دارند. آیا می‌دانستید که می‌توانید آثارشان را در مجموعه‌ کارت‌پستال ۵۰تایی شاهکارهای بزرگ ما کشف کنید؟

پ.ن۲. در دنیای اسرارآمیز نقاشی‌های ویلهلم هامرشوی کاوش کنید!